Greet Andringa

PTSS

logo.ensafh

Ik klap de laptop ticht en gean derút. De loft stiet fol stjerren. Nuver miskien, mar ûnder de bleate bûtenloft fiel ik my altyd tichter by dy as yn ’e hûs. Earlik sein sels tichterby as op it ynternet, doe’t it noch slagge om inoar dêr te moetsjen. Ja, oan de iene kant makke dyn gesicht yn in finsterke sweevjend boppe myn tafelsblêd my altyd bliid; dyn trekken, dyn maneuvels, dyn lûd, mar oan de oare kant: it wie allegearre sa frjemd fertrage en ferfoarme, wiesto dyselde eins noch wol?, frege ik my geregeld ôf, in man fan fleis en bloed?
God, Aymen, ik mis dy, wêr bist? Ik wit it, ik wit it, yn ús fak is it kontakt mei de bûtenwrâld wol faker eefkes ferbrutsen, mar sa lang? Ik ha al yn gjin wiken mear fan dy heard: dyn lêst bekende stânplak is wyls alwer trije, fjouwer kear fan rebellehannen nei it regear oergongen en wer werom. Stroom-, tillefoan-, satellytferbiningen, alles is sa wif en der wurdt sa’n aaklik soad sketten! Ik kin der net mear oer, ik bin bliid dat ik net mear hoech, mar it docht sa sear te witten datsto dêr noch altyd middenyn sitst. In parsepas is gjin kûgelfrij fest en sels al hast dat wol oan… Wêr bisto, leafste? Wêr bist? Myn hert makket op ’e nij dat eigenaardige hipke dat it de lêste tiid wol faker makket. Te folle kofje seit dokter, ik leau der neat fan.
Ik sjoch omheech en besykje my as treast yn te byldzjen dat de stjerren waksineljochtsjes binne dy’tsto oanstutsen hast yn ús mienskiplike sliepkeamer. In sliepkeamer oars dy’t der nea west hat, likemin as dat der foar de bûtenwrâld in ‘ús’ wie. Wikseljende hotelkeamers wie alles dat ús ta foel, betiden ûnderbrutsen troch moannen of jierren. We wiene allinnich tegearre as we ús beide tafallich yn de selde stêd stasjoneare litte koene, as myn krante en dyn tillevyzjestasjon deselde ynteresses hiene… De sliepkeamer yn ús fantasij, dêr’t we yn kâlde woestynnachten oer leine te flústerjen en inoar oer skreaune, op papier, op grut of lyts byldskerm, is in hiel ein permaninter: in skjin opmakke bêd stiet dêr, mei swart satinen lekkens, in pot munttee, in skaal druven en dadels op in glêzen taffeltsje; hunichswiete koekjes en ja, waksineljochtsjes…
It wurket net. De stjerren binne hjoed gemiene, kâlde eachjes. Se laitsje my út. Myn hannen binne trillerich, in slang kronkelet my yn ’e mage. Ik moat werom nei myn kompjûter. Myn lyts oe sa feilich item ôfmeitsje; och, se ha sa’n begrip op de redaksje! ‘Al dwaande bliuwe, hear, leave, wêr bedarrest oars?’ ‘Hjir, doch do mar wat oer dy spontane staasjejildaksje fan dat ploechje skoallefamkes, foar Japan.’ Ik der op ôf. Witte jimme wol wêr’t Japan leit, pykjes? No nee, noch krekt wat fierder, noch krekt in eintsje mear nei it oasten as Dútslân. De oare kant om kin ek, mar dan moatst twa oseanen oer, krijst wiete fuotten fan. Ja, de wrâld is grut, fierste grut foar lytse famkes. Ik bin sels likegoed ea begûn as lytsskalich wrâldferbetterer, oan it wurk dus.
Ik start de laptop wer op, preuvelje in pear wurden ta in foar my holle god, hoopje, fier it wachtwurd yn en wachtsje oant it yrritante blauwe tsjiltsje útdraaid is en it iepeningsskerm foar it ljocht komt. Wolkom! Mar it is sa’t ik eins al wist: noch altyd gjin berjocht fan dy. Ik suchtsje, les wol in glês wyn. Of twa of mear, mar ik skink mysels neat yn út respekt foar dyn leauwe. Ik stek wol in sigret op, dêr seit it Boek neat oer. Dokter wol, oars.
Myn fingers fleane oer de letters, meitsje in sin dy’t ik dalik wer skras. Ik besykje it nochris en lit it dan earst mar sa stean. Ferdwyn stadichoan út myn holle, yn myn tekst en myn masjine, mar ik ha noch gjin twa ynspiraasjeleaze alinea’s produsearre as ynienen, folle fûler en folle leger as tocht, wat swiers en gruts en driigjends út it neat wei oerbolderet en skriemt en de stilte folslein tegruzelet. Yn dyselde tel eksplodearret myn hert en komme al myn hierren oerein. Yn in refleks dûk ik nei de grûn, dêrnei kin ik allinnich noch mar trilje en skodzje. Wer dat lûd!
Gleon sân brânt my ûnder de knibbels en yn ’e longen. Wannear falle se? Wannear? Ik sjoch oeral raffelige stikken minsk om my hinne… Bloed
– fan oaren? Fan mysels? – trochweakket myn broek, myn bloeske. Ik kin net mear sykhelje, rûk brân, wol wat dwaan, mar kin it net. Kom net fan ’t plak en de wrâld om my hinne feroaret hieltyd mear yn in aaklike dokumintêre. In frjemde man krijt in bern op en ik doch neat. In oaren mei in grut mes, stekt in frou en noch altyd kom ik net oerein. Oeral bloed, oeral! Ik skommelje mar wat hinne en wer en harkje. Immen gûlt, immen raast. In oar, of bin ik it sels? Ik wit it net, ik wit it wier net. Ik kin net mear tinke, myn harsens plakke as kaugom oan de binnenkant fan myn skedel, myn hannen rosse sûnder doel oer myn broek.
As ik dat úteinlik trochkrij sla ik se om mysels hinne. Hân op hûd: oanreitsjen, knipen. Krekt as doe. Doe. Stadichoan, hiel stadich, sakje de siken my en bekomt myn hert wat. Ik kin it hast net leauwe, mar dit is no net. Der is gjin bloed, der binne gjin bommen en gjin deade minsken. Ik bin hjir: yn myn eigen hûs, ûnder de keukenstafel. En dochs: hiel eefkes, hiel eefkes mar, wie it echt myn eigen hân net, mar dines, dy’t my yn de boppe-earm knypte. Krekt as doe, de lêste kear datsto my oars as firtueel fêstholdest: ‘Stil mar famke, stil mar, gean nei hûs, dêr’t it feilich is.’

Reageer op dit artikel

avatar
  Subscribe  
Abonneren op