Andries Miedema

Willem Kloos: ‘Zooals daar ginds, aan stille blauwe lucht,’

logo.ensafh

II.

Zooals daar ginds, aan stille blauwe lucht,
Zilveren-zacht, de half-ontloken maan
Bloeit als een vreemde bloesem zonder vrucht,
Wier bleeke bladen aan de kim vergaan,

Zóó zag ik eens, in wonder-zoet genucht,
Uw half-verhulde beelt’nis voor mij staan, –
Dán, met een zachten glimlach en een zucht,
Voor mijn verwonderde oogen ondergaan.

Ik heb u lief, als droomen in den nacht,
Die, na een eind’loos heil van éénen stond,
Bij de eerste schemering voor immer vloôn:

Als morgen-rood en bleeke sterren-pracht,
Iets liefs, dat men verloor en niet meer vond,
Als alles, wat héél ver is en héél schoon.

Willem Kloos


 

II.

Sa’t stjerren oan ‘e blauwe himel stean
en sêft de heal ûntsletten’ moanne groeit
as frjemde blossem, sûnder frucht dochs bloeit,
waans bleke blêden oan ‘e kym fergean,

sa waard ienris, wylst ‘t geniet oerfloeit,
heal bedutsen my jo byltnis bean, –
dán seach ik ‘t mei in glim, myn oandacht boeid,
foar myn ferwûndere eagen ûndergean.

Ik haw jo leaf, as dreamen yn ‘e nacht,
dy’t, nei in einleas heil fan iene stûn,
foar jimmer fan my flechten by ‘t lemieren:

As moarnsrea en de feale stjerrepracht,
eat leafs, dat men ferlear en net wer fûn,
as alles, dat híel moai is en om fierren.

Oerset: Andries Miedema

Reageer op dit artikel

avatar
  Subscribe  
Abonneren op