Andries Miedema

Willem Kloos: ‘Ik droomde van een kálmen, bláuwen nacht:’

logo.ensafh

III

Ik droomde van een kálmen, bláuwen nacht:
De matte maan lag laag in mistig glimmen –
Maar hóóg scheen van de schemerende kimmen
Der klare starren wolkenlooze wacht.

Toen, tusschen maan en starren, rees Zij zacht –
Mij zoeter dan de Muze! – en scheen een schimme,
Wijl ‘k om haar hoofd als diademen klimmen
En dalen zag der sterren gouden pracht.

O liefste mijne! éer ik een gróete vond –
Ave Maria! ruischte ‘t door mijn ziele,
En heel mijn ziele ruischte u toe – éen zucht…

Totdat op eenmaal door de stille lucht
Al die millioenen gouden droppels vielen,
En ge als een heilige in die glorie stondt.

Willem Kloos

 

III.

Ik dreamde fan in kalme, blauwe nacht:
leech lei de feale moann’ yn dizich glimmen –
mar hééch blonk fan ’e skimerjende kimen
fan stjerren klear de wolkeleaze wacht.

Doe, tusken moanne en stjerren joech Hja acht –
my swieter as de Muze! – en skynde in skime,
wylst ik om har holle strieljend ’t klimmen
en ‘t dalen seach fan gouden stjerrepracht.

O, myn leafste! ear ’t ik in groetnis fûn –
Ave Maria! rûsde ’t troch ’t gefoel en
hiel myn siel Jo ta – oant ynienen,

djippe sucht… oer de stille grûn
al dy miljoenen gouden drippen foelen,
en Jo as in hillige yn dy gloarje stienen …

Oersetting Andries Miedema

Reageer op dit artikel

avatar
  Subscribe  
Abonneren op