Greet Andringa

Wekker wurde, stim fine, kiel smarre…

logo.ensafh

Ik woe dit stik begjinne mei de meidieling en it gefoel dat ik nei in jier as fjouwer, fiif, stadichoan wer oan it wekker wurden bin út in hiele lange wintersliep. Mar is dat eins wol sa?

Ja, it is in skoft lyn dat ik in boek lêzen haw gewoan foar de lol. Noch folle langer lyn dat ik in boek skreaun haw of wat sinnichs sein ha oer in oar syn literêr of keunstsinnich krewearjen. Mar in skieding, in djipdollende psychologyske oplieding, in ûnfertúnlike leafde fier oer de grins (oer alle grinzen!), de opbou fan in eigen terapypraktyk, opgroeiende puberbern, nije ferkearing folle tichterby, losweakjen fan de baas nei tweintich jier trouwe tsjinst as ferslavingsdokter, hûs te keap, nij praktykgebou timmerje, skilderje, ynrjochtsje, âlde patroanen yn de nije relaasje ûntdekke en dêr dizze kear wol mei oan de slach foar’t it te let is, bern nei nije skoallen, oan in filmskript skriuwe foar in ferrekte aardige Sweedske regisseur mar dat fak eins ûnderweis noch leare moatte, tweintich terapysesjes yn ’e wike jaan, in stik lân omdolle om in fiedselbosk fan te meitsjen, yndie it hûs ferkeapje nei alles Jan de Bouvriewyt skildere te hawwen yn opdracht fan de nije makelder en mei kompetinsjestriid mei de wyls al net mear sa hiel nije ferkearing, neitinke oer hoe’t in wichtige fernijende fyzje op de emoasjonele problemen fan minsken en de gefolgen dêrfan foar harren omjouwing yn ’e wrâld setten wurde kin, doazen ynpakke, op de bek gean mei it filmprojekt, wurkgroepkes, in heal Piterpaad rinne yn fjirtjin dagen, in mem dy’t ynienen terminaal siik is neffens de MRI-bylden, eigen administraasje en PR dwaan, de waarmwetterynstallaasje en de sinneboiler dy’t it opjouwe krekt foardat de nije bewenners yn it âlde hûs sille, de bern dy’t it net leuk fine harren bertehûs te ferlitten, de ferkearing dy’t it dochs wat benaud krijt fan de oankommende ynfaazje fan in mem-mei-piken yn syn territoarium, spul mei de monteur fan it ynstallaazjebedriuw omdat it ynienen reint yn it haltsje ûnder it tsjettelhûs neidat er syn wurk dien hat wylst dát yn alle gefallen noch net sa wie foardat er kaam, alle doazen wer útpakke yn in nij hûs dat folle smûker mar ek folle lytser is as it âlde – ja, we sille noch bybouwe -, mem dy’t ynienen wer net terminaal is, mar wol ûngenêslik, dochs mar foar twa dagen yn ’e wike werom nei de âlde wurkjouwer neist de eigen saak omdat ik de kollega’s sa mis en fergeemje myn doktersbrevet net no al ferlieze wol omdat ik oars net mear oan de registraasje-easken foldoch, houtkachel en skoarstienpipen pleatse yn goede harmony mei de ferkearing en om foar te kommen dat de kliïnten yn myn eigen praktyk blaubekjend oan de bank fêstfrieze ynstee fan opknappe, plannen meitsje foar de oanpak fan it fierdere hûs en hiem, miskien in boek skriuwe oer wat ik wit oer en fan minsken… Blykber bin ik wat in ûnrêstige winterslieper.

Lykwols is it dochs in soarte fan wekker wurden dêr’t ik no mei dwaande bin en dêr’t ik jimme yn myn kollums yn meinimme wol. It wurdt grif in soarte fan ûndersyk nei de taal dy’t brûkt wurdt yn spesifike fermiddens, nei paradoksen en ûntwikkelingslinen. Guon dingen fan myn eardere libben komme no nammentlik op ’e nij foarby. It mei ien poat werom yn de reguliere soarch is sa’n ferhaalline, it op ’e nij yn see mei Ensafh en de Fryske literêre wrâld is noch sa’n ding. Mar it giet dêr grif krekt sa as mei it koar dêr’t ik no krekt by gongen bin: eartiids song ik yn in klassyk grutkoar. As alt. Fannewike bin ik ta myn ferbjustering yn de stimtest klassifisearre en mei ik as hege sopraan meisjonge yn ien fan de bêste popkoaren fan Fryslân. Dingen binne itselde, mar ek hielendal oars! En dêr is fêst genôch oer te skriuwen. De fingers en de lea jokje my wer. Ik ha bygelyks in pear wike lyn sokke moaie dingen heard op de whiskypriuwjûn yn de Harmony! Ik kin hielendal net oer dat guod, mar de wurden dy’t de minsken brûkten om harren drankje en de produksje dêrfan te beskriuwen? Tsjoenbylden fan wiuwend nôt, fjoer, storein en koperen tjesttels. Berchbeekjes en rûge lânskippen. Houten fetten dy’t noch nei wyn, bier of sjerry priuwe. Stoere manlju mei burden en leafde foar harren fak (krekt sa’n ien as by my thús dus). Reek en rook, fruit, fleis en seesâlt: wurden dy’t nei mear priuwe!

Jimme hearre fan my.

 

 

Facebooktwittergoogle_pluslinkedinmail

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *