Giny Bastiaans

Oerlibje

logo.ensafh

Earder soe ik in net mis te fersteane flok knetterje.
Mar lykas it laitsjen, hie ik it flokken ek fergetten.
Wat foel der fierder noch te flokken, as inkeld om dat iene?
It alderslimste wie al bard. In pear wike lyn.

It rút neist my stie iepen. Yn ús auto. Myn auto. It woe net mear ticht.
Neat holp. Drukke net, lûke net. Alle ruten iepen. Alle ruten ticht. Skoppe. Slaan. Wêrom ha dy stomme auto’s tsjintwurdich net mear sa’n slingerke? Dat je it rút gewoan tichtdraaie kinne?
Boekje derby. 861 siden. Duh.
Earst mar nei hûs. Frekte kâld yn ’e auto. Wat makke it út. Ik wie al wiken kâld. Dat went. Mar ja, de beppesizzers ride ek wolris mei. Dus. Nei de dealer.

Dat wie earder in gesellich garaazjebedriuwke. Mei kofjesetapparaat, mei ien soart kofje. En in mop fan de garaazjehâlder der op ta.
No wie it bedriuwke opgien yn in grutte glimmende glêzen showroom. Mei groom, bling bling, en byhearrend management, ek glimmend fan it kapsel, de mûle oant de skuon ta. Dy’t tik-tikten op de glânzjende eigentiidske getten flier. Oan de glossy ûntfangstdesk siet no in soart fan Schwarzenegger, dy’t ik earder koe as Zweitse twadde monteur. No hied er in nammebuordsje op mei ‘John’.

Foarsichtich rûn ik – om myn romte- en oare eangsten hinne – de showroom yn. Op syk nei oare âlde bekenden. In fraach by de desk wei waard as in lasso om my hinne smiten: “Hoho, mevrouwtje. Wat zoekt u? Kan ik u helpen?”
“Zweitse jonge, ik sykje myn âld garaazjeman Henky, dy’t hjir no ek sitte moat, mei myn automerk.”

Efter in gâns hege muorre fan glimmend glês siet myn lytse garaazjeman. Sels syn skeinspruten wiene ferblikke.
“Wat dochstû hjir yn dit glamourpaleis, Henky?” sei ik.
“En wat dochsto hjir sûnder man?” sei Henky, “Hat er dy einlings loslitten?”
“No, sis mar,” slokte ik, ‘krekt oarsom. Ik ha myn leave te hôf brocht.”
Hy seach my ferbjustere oan. En sa as wol faker de lêste tiid, besocht ik de sfear wat te fersêftsjen en sei: “Dan is dat stomme autorút eins peanuts, jonge.” …
Henky socht om wurden en brocht doe in sûntsjes: “Moai kloate,” út.
De bedriuwsmanager tik-tikke foarby. En stode doe ynienen op syn swarte skuontsjes op ús ôf. “Hier wordt geen Fries gesproken met de klanten,’ biet er Henky ta.
Doe hie ik gjin wurden. Gjin lilkens, gjin yrritaasje. Lit mar. It slimste wie al bard. Neat koe my oait noch fan ’t sintrum helje.
“Nou, dan moeten wij het maar over een andere boeg smijten,” ûntfoel my ynienen.
Henk seach my ferplettere oan.
“Het ruit is rampooi,” sei ik, “en dat is om zo te zeggen niet om te doen. Het lijkent zonder man al nergens op, maar als het ruit het dan ook nog afweten laat, is er al helemaal zalf meer aan te strijken.”

It swarte pak mei de tiktakskuontsjes bleau mar surveillearjen. Henky wist net hoe’t er it ha moast. Mei in kaam seach er my oan. En hy seach skeel fan ynspanning om in normaal petear mei my te hawwen.
“Heb jij die bon al ingevuld, Henk? Die bon van die nieuwe terreinwagen?” frege menear Pommade-hier.
“Nee, meneer,” sei Henky. “Nog geen tijd voor gehad. Er kwamen allemaal oude klanten langs vanmorgen die even over vroeger wilden praten.”
“En allegear yn it Frysk fansels,” sei ik. “Ja, dan binne je fuort net útpraat.”
Menear Glêdskeard seach my gleon as ien fan syn glêde bannen oan.

Ynienen waard ik lilk.
Wy kinne hjir godsamme dochs yn ús eigen provinsje wol Frysk prate, tocht ik.
Poerlilk waard ik.
Wat fielde dat lekker! Hearlik! In stik better as fertrietlik.
Sa, en no ôfweve mei dy keardel.
“Ik was krapaan aan een andere auto toe. Maar het lijkt mij de kortste klap dat ik daarvoor een gadelijk plak zoek waar’t ze proper handelen in het Fries. Wel zo toek.”

In pear wike letter woe ik ris sjen at de lytse garaazje yn myn eigen doarp ek wat wurde koe. Ik moast dochs wat. De monteurs sieten oan in bakje. En ik krige ek ien.
Se hiene in nije monteur.
‘Hé Henky,’ sei ik, ‘Bistû hjir no ek?”
“Ja,” sei er en lake, “Ik mocht ze daar niet meer snuiven horen!”
Hy hat my dy dingen foardien, dy’t myn leave altyd die: rútfloeistof oanfolje, bannen op spanning, ensfh.
Yn it Frysk. Klear.

 

 

Facebooktwittergoogle_pluslinkedinmail

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *