Jelma Knol

Bealgje silst     

logo.ensafh

Hjir is neat feroare

Ik gyng nei de supermerk en kocht twa rabarberstâlen en in grutte ananas. De rabarber koste 2 euro en dy ûnbidige ananas ek. Eartiids kocht nimmen rabarber. Hiest in rabarberplant yn de tún, in geweldich grut gefal dêr’t fiedingssaakkundigen tsjin warskôgen. ‘Net te faak rabarber ite oars krijst,’ ja wat? No wie it in delikatesse. Dy ananas kaam hielendal út Costa Rica, dus wa’t dêr allegear wol net foar útbuite wiene om dat ding hjir sa goedkeap te krijen. It wie mear in ympulsoankeap om de priis fan de rabarber wer wat yn it lykwicht te krijen.

Ik soe in flap jack neffens fan Yvette van Booven meitsje, want dêr hie ik de rabarber foar nedich. Eat mei hjouwerflokken, lekker crunchy.  Hiel Hollân bakt tsjintwurdich, no dan Fryslân ek. It moaie fan dizze tiid no’t der wier wat te rêden is, is dat yn de media it seuren oer superfoods foarby is. Al dy gratis kopij dy’t út parseberjochten oernommen wurdt oer rauwe nuten, chiasied, beien út Tibet en de segeningen fan fegan. Der feroaret neat, dat learst wol ast âlder wurdst. Yn myn jonge jierren, sis 1990, hie ik in fegetaryske rubryk yn Frysk & Frij. De fegetaryske wrâldreis. Ottolenghi hat myn resepten stellen en is der ryk mei wurden. Grapke, dy resepten kamen út de earmoedkeuken fan Noard-Afrika en Libanon en út it boek fan Claudia Roden. Hjoed-de-dei wer tige hip. Jo ite gjin slaad mar fatoush. En Fega is Fegan wurden. Itensiede foar Volkert van der G. Der is werklik neat feroare.

Wurkleazen en minsken mei in ôfstân ta de arbeidsmerk, ja wier, sa wurde se neamd, moatte in folkstún begjinne. Leafst in grientetún. Bealgje, de deule, dat silst, bealgje, de hiele dei. Oars krijt dy tún dy derûnder en wurdst net beleanne mei, ja wat? Andyvje dy’tst tritich kear waskje moatst foardat er de panne yn kin. En nei lang genôch  bealgjen wurdst beleanne mei in baantsje op it lân en yn de kassen, want dan hast pas it tempo fan de Poalen en Bulgaren. Dy komme net werom. Dan hoege wy der ek gjin huzen mear foar te bouwen. Skeelt in soad spul yn it doarp.

Thús sette ik de ananas by de bananen en de apels. Trijehûndert gram rabarber, dat wiene dy twa stâlen wol. Ik hie genôch yn hûs om koekjes te bakken, moal, sûker, hjouwerflokken en bûter. Ik lies it resept nochris goed troch. Meitsje gau in daai fan raande bûter, de sûker, wat sjerp (dat die ik ek altyd), de hjouwer en it moal en doch twatredde yn in bakskaal. De seane en útdripte rabarber derop. Dan it lêste laachje daai deroer. De deule. Dat is myn plattelânsfroujusappeltaart, de loaiewivetaart dy’t ik altiten meitsje mei ringenetten, as ik gjin tiid haw foar de âld-Hollânske apeltaart mei it flechtwurkje. Ik hie rekkene op koekjes! Yvette, wat makkest my no?

Ik meitsje dan mar leaver de taart fan ús mem. Leard op de lânbouhúshâldskoalle yn Dokkum. Kliemst in daai lykas foar de apeltaart, snij de rauwe rabarber yn stikjes en druk dy wat yn it daai, strui der wat rezinen oer en as lêste gewoane sûker. Yn de ûne wurdt de rababer fansels gear en de rezinen sûgje har fol mei it sop fan de rabarber. De sûker baarnt in bytsje oan, lekker.

Mem soe dy rabarber wol fierstente djoer fine. Ik sei al: hjir is neat feroare.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *