Kollum Jan Schokker: Sportfûgel

logo.ensafh

It wie dreech fan ’e moarn, ier en betiid. It wie de earste kear nei safolle wiken yn dit koroanabestean dat ik mysels wer sa nedich yn ’e sportskoalle narje en martelje mocht. Mar wêr die ik it eins foar? Foar in sûner libbenspatroan, in stadiger ritme yn myn deistich bestean? Wie dat it? It sigarerikjen hie ik al ôfsward. Ik hie fierders ek tiid genôch, mar de hiele dei inkeld achter it buro sitte te tekenjen en te skriuwen hie myn spierespul bepaald gjin goed dien. Ik wist, ik moast gewoanwei wer in gâns bettere kondysje krije, enerzjiker wêze en benammen aardich wat mear kracht krije yn ’e earms. De frou koe ik al net mear oer de drompel tille. Dat sei neat oer de hichte fan de drompel en se wie wilens ek net ta in seistonner úttine. Lit my it mar sa sizze, dat gedoch yn ’e sportskoalle om de spieren op spanning te setten wie net bepaald myn ding. Wat sei, it botste reglemintêr mei myn sinfol bestean.

Lês fierder by It Nijs

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *