Klaas Bruinsma

It hart mei de wite foet [1]

logo.ensafh

 

[Ridderroman út ’e Arthur-syklus, hânskrift earste helte 14e ieu]

*

Yn ’t hof fan kening Arthur wien’
de hearen út elkoarren gien.
Dat haw ik jim hjirfoar ferteld.
No hat ús wier de skiednis meld:
doe kaam in jonkfrou en dêr rûn

5

har nei in lytse wite hûn.
Sa gau’t hja yn it hof oankaam
en kening Arthur dêr fernaam,
doe spriek hja, sa’t har lânsfolk sei:
“Dat God omheech jo seingje mei,

10

omt Hy almachtich is en grut.
Hear kening, harkje nei myn wurd.
Hear ’t útstel ta in weachstik oan:
djip yn in moai grien dal is ’t wâld.… Lês fierder

Andries Miedema

Willem Kloos: ‘Zooals daar ginds, aan stille blauwe lucht,’

logo.ensafh

 

II.

Zooals daar ginds, aan stille blauwe lucht,
Zilveren-zacht, de half-ontloken maan
Bloeit als een vreemde bloesem zonder vrucht,
Wier bleeke bladen aan de kim vergaan,

Zóó zag ik eens, in wonder-zoet genucht,
Uw half-verhulde beelt’nis voor mij staan, –
Dán, met een zachten glimlach en een zucht,
Voor mijn verwonderde oogen ondergaan.

Ik heb u lief, als droomen in den nacht,
Die, na een eind’loos heil van éénen stond,
Bij de eerste schemering voor immer vloôn:

Als morgen-rood en bleeke sterren-pracht,
Iets liefs, dat men verloor en niet meer vond,
Als alles, wat héél ver is en héél schoon.

Willem Kloos


 

II.… Lês fierder

Andries Miedema

Willem Kloos: ‘Ik droomde van een kálmen, bláuwen nacht:’

logo.ensafh

 

III

Ik droomde van een kálmen, bláuwen nacht:
De matte maan lag laag in mistig glimmen –
Maar hóóg scheen van de schemerende kimmen
Der klare starren wolkenlooze wacht.

Toen, tusschen maan en starren, rees Zij zacht –
Mij zoeter dan de Muze! – en scheen een schimme,
Wijl ‘k om haar hoofd als diademen klimmen
En dalen zag der sterren gouden pracht.

O liefste mijne! éer ik een gróete vond –
Ave Maria! ruischte ’t door mijn ziele,
En heel mijn ziele ruischte u toe – éen zucht…

Totdat op eenmaal door de stille lucht
Al die millioenen gouden droppels vielen,
En ge als een heilige in die glorie stondt.… Lês fierder

Andries Miedema

Willem Kloos: ‘Ik denk altoos aan u, als aan die droomen,’

logo.ensafh

 

I.

Ik denk altoos aan u, als aan die droomen,
Waarin, een ganschen, langen zaalgen nacht,
Een nooit gezien gelaat ons tegenlacht,
Zóó onuitspreek’lijk lief, dat bij het doomen

Des bleeken uchtends, nog de tranen stroomen
Uit halfgelokene oogen, tot we ons zacht
En zwijgend heffen met de stille klacht,
Dat schoone droomen niet weerommekomen…

Want álles ligt in eeuw’gen slaap bevangen,
In de’ eeuw’gen nacht, waarop geen morgen daagt –

En héel dit leven is een wond’re, bange,
Ontzétbre dróom, dien eens de nacht weêr vaagt –

Maar in dien droom een droom, vol licht en zangen,
Mijn droom, zoo zoet begroet, zoo zacht beklaagd…

Willem Kloos

I.… Lês fierder

Andries Miedema

Mandelstam: ‘Fan âlde winen preau ik grif noch nea,’

logo.ensafh

 

Fan âlde winen preau ik grif noch nea,
fan Ossiaan syn sangen wit ik neat,
wat moat ik oan mei dat ferlitten gea,
mei Skotlân en syn moanne, bluodderich read?

Wer hear ik yn ‘e broeierige stilte
de harpe: stjoert de raven in âlde mied,
yn ’t moanneljocht flitse de sjaals en kilten –
in rezjimint dat út ‘en fjouwerjen giet!

De dreamen fan ‘e doarmjende minstrelen
binn’ no myn part, as erfenis my wûn.
Wit, as nêst en buert jo gâns ferfele,
dat, yn foarried al is ’t jo ferjûn.

Sûnt jier en dei passearje al dy sangen
’t neislachte, en mei in fêste stim
sil wer in skald in liet yn wurden fange,
in liet ea fan in oar en no fan him.… Lês fierder

Andries Miedema

Mandelstam: ‘Wêr gean ik dizze jannewarismoanne op ’e skûl?’

logo.ensafh

 

Wêr gean ik dizze jannewarismoanne op ‘e skûl?
Wyld hat de iepen stêd him skraachwurk oan my klonken…
Hoe hâld ik my steande, ik âlje, jou in gûl,
fan skoattels, paperclips en tichte doarren dronken.

Fan it blaffen galmje de túchguodstegen,
as rommelsouders eagje smoarch de skeinde strjitten,
djoeiend drave ynienen jonges allerwegen,
om dan yn hoeken en yn gatten wei te sjitten.

En yn in liuwekûle grôtfol wartich skimerljocht
glyd ik op nei in iisbedutsen wetterkraan,
al stroffeljende slok ik kâlde deade lucht
en krieën stowe nei de himel yn in koartswaan.

‘k Stoarje se nei, bûns op in heining dy’t dêr stiet
en skreau, as soe beferzen hout it hearre kinne:
in lêzer graach, in dokter, freon mei goede ried!… Lês fierder

Andries Miedema

Mandelstam: ‘In ile reekplom dy’t him yn it swurk ferliest,’

logo.ensafh

 

In ile reekplom dy’t him yn it swurk ferliest,
ik soe no ek, fersmacht’ troch frijheid, kâld, it friest,
yn in serene sang de wrâld it leafst ferlitte,
ferdwine foar altyd. Troch de besnijde strjitte
moat ik lykwols gean op dizze lette jûn.
It westen gloeit noch nei en ergens blaft in hûn,
‘k kom op myn paad sa no en dan passanten tsjin.
Net sprekke graach! Wat andert ‘k jo ek skuldich bin.

Oersetting: Andries Miedema

Brûkte edysje: Rusland – Lethe – Lorelei, útjouwerij Azazello, 2005
Nederlânske oersetting fan Nina Targan Mouravi
Lês fierder