ABE, de roppende dichter yn de griene woestyn
poetst de boeken fan syn literêre foarâlden
linen fan tradysjes rinne as sleatten troch de greiden
ek sy dy’t tichtsmiten, ferlein, ferjitten binne

ik sit op in bankje oan it kanaal en wit
dat dizze ûnheilsprofeet – ergens op it lân oan de oare kant
achter in mânske reidkraach – krityske taal útslacht
sa’t dat fanâlds giet yn de Fryske poëzy

klots klotss klotsss der fart in ferliedlike boat foarby
heechglânswyt, ritmysk lûd daget my út
se hyt Escape babe: swiety diel my dyn fielen . . .

TE MAKLIK KONSUMEARJE SE DATJINGE
WAT YN WURDSTREAMEN OPTSJINNE WURDT

oh jemy, de roppende ûnderbrekt de belibbingsekonomy
sorry babe, moat harkje, jou te folle om iensume mannen

POADIUMBISTEN FAN EXPLORE LAAPJE IT SKRIFT OAN HAR LEARS
SNETTERJENDE HEALWIZEN STOARTE WETTER UT DE MÛLE

ha dy Explorers ús siel soms ferkocht?… Lês fierder