net alle rivieren streame nei see
jou my dyn hân en lit ús opdrûgje
yn in kâlde woestyn, ferbaarn
de skippen achter dy
yt de bôle fan juster op
de skaal fan it eagenblik
it is net it snijen dat sa sear docht
mar it iepenhâlden fan de wûne, kom
ming dyn read troch it swart-wyt
bewarje net mear bang it
fjoer fan hjoed kin moarn
ek wol fonken jaan
guon sizze dat dêr moed
foar nedich is oaren
sprekke fan in yllúzje
ik neam it lok

