Steven de Winter (‘Provinciale steun voor Fryske Kultuer is geldverspilling’, de Moanne, juny 2012 mar noch altyd prominint op de ynternetsite) ‘zit niet op een nieuwe cultuurnota te wachten die vooral het Friese oergevoel wil uitdragen’. Dat skriuwt er út namme fan himsels, mei ik oannimme. Mar it kin ek wêze dat er dat docht út namme fan ‘wij, inwoners van deze provincie’. Hoe’t dat ek wêze mei, ik slút my fan herte by him oan. It ‘Friese oergevoel’, brrr.

Lês fierder by Abe de Vries… Lês fierder

website, bruggen bouwen tussen literatuur en maatschappij. Een loffelijk streven, maar dat verklaart de soms wat gezochte combinatie van de 29 foto’s die met allerlei Friese maatschappelijke instellingen (zorginstellingen, hogescholen, waterschappen) te maken hebben en de gedichten.

Lês fierder by Jelle van der Meulen… Lês fierder

Een van de meest onbetrouwbare bronnen over de Nederlandse literatuur in de Tweede Wereldoorlog is Schrijvers, uitgevers en hun collaboratie (5 delen) van Adriaan Venema (1941-1993), een uitgave van De Arbeiderspers (1988-1992). Het is een werk dat bol staat van ongefundeerde complottheorieën, verdraaiingen en verdachtmakingen.

Lês fierder by Bart FM Droog op it NPE Nieuwsblog… Lês fierder

Het lijkt er tegenwoordig op dat de Friese literatuur kwantitatief in een verdomhoekje terecht is gekomen. De oplagen van Friese literatuur lopen terug. Maar kwalitatief is er geen sprake van achteruitgang: de Friese dichter Tsjêbbe Hettinga neemt in de internationale dichterswereld een unieke plaats in met de voordracht van zijn zangerige, geheimzinnige en bijna mystieke gedichten. Veel jonge Friese schrijvers publiceren ook in het Nederlands, zie bijvoorbeeld het werk van Tsead Bruinja, Albertina Soepboer en Elmar Kuiper. Waren er in de jaren zestig en daarvoor verschillende elkaar hartstochtelijk bestrijdende Friestalige literaire tijdschriften, er is er nu nog maar een: het maandblad De Moanne , algemien-kultureel opinyblêd , dat in 2001 werd opgericht en waarin het literaire tijdschrift Trotwaer is opgegaan.… Lês fierder

In zijn inleiding op  Zo las hij, zo leefde hij refereert Maarten Asscher aan de tijdsdruk waaronder een necrologist zijn/haar werk moet doen. Als de dood is ingetreden heeft hij/zij vaak maar een paar uur, hoogstens een paar dagen om een leven te evalueren. Michaël Zeeman, een van de weinig necrologisten in Nederland, kon dat. Zeeman was belezen, publiceerde in hoog tempo en bezat net als zijn leermeester in het genre Kees Fens het vermogen om te bewonderen. Dat laatste schijnt een pre te zijn, waarschijnlijk omdat – ook dat lees ik in de inleiding van Maarten Asscher – daarmee voorkomen wordt dat daags na een overlijden een afrekening plaatsvindt.… Lês fierder

Wat un hearleke tryste novemberdach fandaach. Blij dat de son fanmòrren al gau achter de grize wolken ferdween. Ut is novermberwear òf ut is ut nyt! Eigenlek besoademitert november je noait, ut is en bliëft un tryste maand! Dizze hele dach bezech weest om te bekommen fan de laaste hektise weken, ut kwam dus moai út dat der aardech wat literatuur op myn wech lach dizze sombere novembersaterdach. Fanmòrren het Romke Toering bij mij weest. Ik hew un moaie opdracht fan um kregen, un fertaalputsje dat ferder gaat as allienech mar fertale!

Lês fierder by Henk van der Veer… Lês fierder

Het derde deel van Nop Maas’ uitputtende Revebiografie beschrijft een eenzaam, deprimerend, oversekst leven. Het verhaal eromheen laat bovendien goed zien waar vandaag de taboes liggen.

Lês fierder by it Reformatorisch Dagblad… Lês fierder