De deis fan de Grutte Gedichtejûn siet ik hinne en werom neist Pier Boorsma yn de trein. Sa kamen wy te praat oer in (njonkenlytsen âld) probleem: it lytse bytsje essays dat der yn it Frysk skreaun wurdt. Ien dy’t yn syn tiid wol in warber Frysk essayist wie, wie lykwols Jo Smit (1916-1991). Fan Smit hie ik al de moaie ferhalebondel Bisten en boargers, en ek syn boarterijke Stôk en ballen, mar syn skôgjend proaza (dêr’t er yn 1963 méi de Gysbert foar krige) koe ik net.

Lês fierder by André Looijenga… Lês fierder

Doeschka Meijsing hield van het stellen van Pertinente Vragen. Het was haar geliefde gezelschapspel. Ze speelde het met sardonisch genoegen. Halve antwoorden werden niet geaccepteerd. Van wie hou je het meest, van je vader of je moeder? Wat is de beste beginzin? Wie van Salingers Glass-kinderen staat het dichtst bij je, Teddy of Seymour? Welke muziek moet op je begrafenis gespeeld worden? Welke roman van Vestdijk gaat mee naar het eiland? Welke menselijke eigenschap is het belangrijkste? Op deze laatste vraag had ze een ondubbelzinnig antwoord waar ze ook niet lang over na hoefde te denken: trouw.

Lês fierder by Vrij Nederland… Lês fierder

Wisława Szymborska is in mijn beleving een van de grote oma’s uit de wereldliteratuur. Omdat ik haar alleen ken van recente foto’s. Doris Lessing was ook zo iemand. Alice Munro. Of, dichter bij huis, Annie M.G. Schmidt. Szymborska’s clevere parlandopoëzie heeft me ooit goede diensten bewezen toen ik op eigen kracht verzen ging lezen. Maar dat is lang geleden: ik schrok toen haar naam niet in mijn auteursindex voorkwam.

Lês fierder by Achille van den Branden… Lês fierder

Ik ha hjoed heechstpersoanlik de pinautomaat fan de Rabobank ûntregele. Hie in moaie nije pas fan de bank tastjoerd krigen. Yn it brief stie dat it in kredytkaart wie mar dat der ek in tsjipding op sit en dat de pinkoade net feroare is. En om’t myn gewoane pas yn april ferrint tocht ik dat dit wer nijmoadrichheden wiene en se de saak yntegrearre hiene.

Lês fierder by Daam… Lês fierder

Nieuwe zinnen, de ondertitel van Mettes’ lange gedicht N30, verwijst naar een concept van Ron Silliman. Het is een onopzienbarende stelling dat zo de traditie opgezocht wordt van Language-dichters. Wel is met hen in het Nederlandse taalgebied iets raars aan de hand: ze bestaan amper. De Contrabas heeft daar een honend kwaliteitsoordeel aan gehaakt, maar aldus zijn de betreffende teksten nog niet gelezen. Evenmin is nagezien wat die dichters sinds zeg beginjarentachtig in de Lage Landen aan kansen hebben gekregen.
In een bijdrage aan een verhitte discussie geeft dichter-vertaler Jan H. Mysjkin onwillekeurig een voorzet op zijn memoires (waarop ik meteen zou intekenen):

Lês fierder by Marc Kregting… Lês fierder

Sibearyske kjeld, iis op de fearten en no ek noch snie. Neist it oare wurk wol ik ein dizze moanne in ûndersyksfoarstel yntsjinje kinne. Dy lêzing fan my, wêryn’t ik de Fryske literatuer mei dy yn it Lëtzebuergesch en it Furlan ferlike, is goed beteard. Foar wa’t dêr doe net by wêze koe: nije wike woansdeitejûn (8 febrewaris) sil ik myn ferhaal in twadde kear hâlde, foar Skanomodu, de Stúdzjeferiening Frysk yn Grins.

Lês fierder by André Looijenga… Lês fierder

I’ve loved Pound since I was a teenager. My first lover, Charles Burch, who was a poet himself, used to read Pound to me and swoon over it. I feel that most of our enthusiasms are imitated from people we admire or are in love with, and so this particular poem I used to read to David Kalstone, the great poetry critic and champion of Elizabeth Bishop, who was also my best friend. He introduced me to so much great modern poetry—Merrill, Bishop, Ammons, Ashbery—so I was happy to introduce him to a poem that had so much resonance for us as two friends.… Lês fierder