Er zijn in het werk van de Constantijn Huygensprijs-winnaar A.F.Th. van der Heijden geen winnaars, alleen maar verliezers. In het beste geval zijn het glorieuze verliezers die veel hebben bereikt, maar nooit het hoogste. Al zijn romans zijn eigenlijk requiems. Het zijn verhalen over levens die moeten mislukken omdat Van der Heijden ze heeft voorzien van een uitgesproken doodsdrift: het zijn mannen met een heel bruikbare geest, maar ze dagen de dood uit door teveel te drinken, te roken, te snuiven, te stelen, te denken en te hoereren. Ze hebben de dood al in zich. Alsof hij even de pen van Van der Heijden overneemt, zegt Tibbolt tegen zijn hardere alter ego Movo in Movo tapes: ‘Mensen zijn geboren verliezers…het zijn geboren romanpersonages…door hun neiging zich uit de slonzigheid van het leven naar de glanzende perfectie van de dood te slepen.… Lês fierder