Jo tinke: hy hat op it strân fan Denemarken west en dêr lei in skoech yn it sân en jo soene gelyk hawwe kinne.
It is lykwols allegear in kwestje fan perspektyf, is ’t net? Ik sjoch in skoech en dizze skoech heart by in frou. Ik sjoch in frou yn ‘e hurde wyn oan it strân. Skoech oan ‘e foet, sân yn ‘e eagen. Ik sjoch in kûle, in djippe kûle.
Lês fierder by Johannes Beers… Lês fierder
De drok bespegeljende fersen yn ‘De Lânmjitter’ hâlde it perspektyf oan fan in tema dat net allinne bepalend is foar de rest fan Troch kadastrale fjilden, mar ta in hichte ek foar Durk van der Ploeg syn folsleine skriuwerskip, te witten: Wat bliuwt der oer fan al it skreppen fan de minske yn en om syn skepping hinne? By it antwurd op dy fraach teart him in wrâldbyld iepen, dat net botte fleurich is.
Lês fierder by Eeltsje Hettinga… Lês fierder
Yn’e tsjerke fan Easterein, bekend fanwegen it grutte renêssânse-doksaal, ûntduts ik lêsten in hiel aparte grêfstien. De stien leit midden yn’e tsjerke, yn it skip. It âldste jiertal dat op’e stien stiet, is (foarsafier’t ik it sjoen haw) 1555. De stien is letter, yn alle gefal yn 1720, op’e nij brûkt. Hy is op meardere plakken skeind en wer reparearre. De stien sjocht der hast út as in soartemei plakboek fan ferskate tekstfakken.
Ûngefear yn’e midden fan’e stien stiet in nis ôfbylde mei dêryn in deadsholle. Dêromhinne stiet, oer twa tekstfakken útspraat, is Latynske wurd Moriendu[m]: “der moat stoarn wurde”. In memento mori-ôfbylding mei tapaslike tekst dus.… Lês fierder
De Duitse dichter en schrijver Heinrich von Kleist werd geboren op 18 oktober 1777 in Frankfurt an der Oder.
Lês fierder by Romenu… Lês fierder
Ek dit jier wie der wer in gedichtewedstriid op Twitter. Elkenien koe in twicht (in twittergedicht fan 140 tekens) publisearje op syn of har eigen twitteraccount. Om mei te dwaan foar de ‘sulveren twicht’ moast dy gedichtetweet de hashtag ’twicht’ (#twicht) meikrije.
Lês fierder by priiswinner Wopkje de Jong… Lês fierder
Voor het cadeauboek van ‘De Moanne fan it Fryske Boek’, De treastfûgel, deed Hylke Speerstra precies waar hij goed in is, hij schreef ‘gefictionaliseerde werkelijkheid’. Hij maakt uitvoerig gebruik van de waargebeurde geschiedenis van een aantal mensen en bouwt daar een roman van. De verhalen van twee families uit het Friese Hichtum haalde hij uit egodocumenten als dagboeken en brieven, maar hij reisde ook naar Amerika en Duitsland om nakomelingen uit beide families te interviewen. Speerstra hanteerde deze methode ook in zijn omvangrijke boek over de levensverhalen van Friese emigranten na de Tweede Wereldoorlog, It wrede paradys (1999), of in het al even omvangrijke verhaal van de Heidenskipster gemeenschap, De oerpolder (2006).… Lês fierder
Mei goed fatsoen kinne jo hjoeddedei gjin Fokje mear hjitte. Dat wurdt al gau ferhaspele ta Fuck You. Sels begryp ik dat net hielendal mar der binne lju dy’t úthâlde dat dat sa is. De ûnnoazele kant neist, liket my sa ta.
Froeger op de legere skoalle waarden wy ynienen ek konfrontearre mei in nammeferoaring: Sijke woe gjin Sijke mear hjitte. Wy moasten tenei Silvia sizze. Dat woe my earst de bek mar min út.
Lês fierder by Daam… Lês fierder