
ferlit dyn plak
draach de nacht oer
oan in iere fûgel
lis de klean
dimmen
op in protsje
sis aai poes
streakje
de stiknaden
sêft
ferjit net
wat útstrieling
docht
lekker koese broek
lekker sliepe trui… Lês fierder

ferlit dyn plak
draach de nacht oer
oan in iere fûgel
lis de klean
dimmen
op in protsje
sis aai poes
streakje
de stiknaden
sêft
ferjit net
wat útstrieling
docht
lekker koese broek
lekker sliepe trui… Lês fierder

ik kin it libben der ôfswitte
ûnnoazel dwaan is gjin keunst
as in lilke ome willem
sit ik fêst
ik bin net dreech
hjoed meisto my leaf ha
myn hannen gûchelje hurde
huffen út ’e knúst fan it wurd
joepie de poepie komt
sa ynfantyl oer fynst net?
ik draach in lilke pet
soer sjen kinne ús lûden net
hymje mar
hjoed meisto my leaf ha
dreech is it net
wy geane fansels kapot… Lês fierder

Yn ‘e Foarsimmer
Op sokken dei troch ’t miedelân te rinnen
Op hege wei yn noflik beammeskaad,
En ’t blomkjend fjild myn eagen jaan te kinnen
Dat is dochs wol myn simmers swietste paad
Ik sjoch de kopkes fan de bûterblommen
Sêft triljen op ’e amme fan ’e wyn:
Fan fierrrens hear ik koweroppen kommen
En miggen gûnzje yn ’e sinneskyn.
Hoe fiel ik oan dy greiden my besibbe,
Myn earste moai as bêrn, sa trou , sa nei;
En al it lok, yn jonge tiid belibbe,
Doarm ’t by my op út stille fierte wei.
Sêft liket my myn libben fuort te driuwen,
’t ferline, no en takomst yn ien dream;
Fan ’t deiske stribjen kinn’ gjin fâlden bliuwe,
Hja wurde wei as tearkes fan in stream.… Lês fierder

Wite tsjerke, ik wol dy ferruilje
Mei in normale brune.
Wite ko. Krij stippen!
Blauwe giele reade hûzen,
Jim frjemde kleuren fei ik fuort mei myn teisters.
En myn trage romteskip bommelt troch it grien.… Lês fierder

De wask útwrangeljend
sjoch ik troch de dampen hinne
it skynsel fan in frou.
Dizze frou is troch de ieuwen hinne net fan my allinne.… Lês fierder

DIE INSEL
Nordsee
III
Nah ist nur Innres; alles andre fern.
Und dieses Innere gedrängt und täglich
mit allem überfüllt und ganz unsäglich.
Die Insel ist wie ein zu kleiner Stern
welcher der Raum nicht merkt und stumm zerstört
in einem unbewussten Furchtbarsein,
so dass er, unerhellt und überhört,
allein
damit dies alles doch ein Ende nehme
dunkel auf einer selbsterfundnen Bahn
versucht zu gehen, blindlings, nicht im Plan
der Wandelsterne, Sonnen und Systeme.
Rainer Maria Rilke
Ut: ‘Nieuwe Gedichten’, ed. P. Verstegen (Amsterdam: Van Oorschot, 1997)
IT EILAN
Noardsee
III
Inkeld nei is ’t ynderlik en fier al ’t oare.… Lês fierder

DIE INSEL
Nordsee
II
Als läge er in einem Krater-Kreise
auf einem Mond: ist jeder Hof umdämmt,
und drin die Gärten sind auf gleiche Weise
gekleidet und wie Waisen glech gekämmt
von jenem Sturm, der sie so rauh erzieht
und tagelang sie bange macht mit Toden.
Dann sitzt man in den Häusern drin und sieht
in schiefen Spegeln was auf den Kommoden
Seltsames steht. Und einer van den Söhnen
tritt abends vor die Tür und zieht ein Tönen
aus der Harmonika wie Weinen weich;
so hörte ers in einem fremden Hafen-.
Und draussen formt sich eines von den Schafen
ganz gross, fast drohend, auf dem Aussendeich.… Lês fierder