wylst it andante fan de njoggen
entweintichste fan mozart my troch
de holle sjongt sjoch ik fierderop
in ein op in oare ein klimmen
en de leafde bedriuwen wylst er
har rûch ûnder wetter triuwt har heal
fersûpt en dêrnei rêstich fuortswimt
ik ferivigje fernuvering
op it deksel fan in Klikobak… Lês fierder
Strutsen lekkens slute meagere skonken
yn in blau-markearre stiselwrâld
fan seil en trochlizzen, fan lije, giele pûdsjes
Dyn plestik/porsleinen domein
lit lânskomoeren oan fuotteneinen skowe en
azemje yn: neat te melden
úttard pearsk-iere-fel striele
Tusken muorren fan floers wurde flústers wiksele,
wurdt tuiketuike kofjedronken:
yn dit ûnbidige bêd bist hast kwyt,
brutsen yn tûzenfâldich krakelee
swijend makkest lûd om ’t leven
makkest minne nachten en
slepende dagen
yn it lûd fan wite birkenstocks
(8 febrewaris 2008 ferskynt Grytsje Schaaf har dichtbondel ‘sûnder sweltsjes’ by de Friese Pers Boekerij)… Lês fierder
Slotsang
Dizz’ sangen bringe it lok fan blide dagen,
– De tsjust’re hawwe sangen net –
Hja jouwe wer de bylden, dy’t my hagen,
It stil bewegen fan myn hert.
Ik haw se neamd nei Fryske lân en libben,
Mar ’t lân is lyts: myn eigen plakje grûn;
En ’t is ’t bestean fan my en fan myn sibben,
Sa as in blier tebinnenbringen ’t fûn.
Mar ’t Fryske hert dat slacht syn selde mjitte,
En yn my klinkt, wat ek yn oaren klonk;
Sa wist ik wizen, dy ’t hja net ferjitte,
En stille dreamen fan har âlde honk.
En ’t wie my mear as boartsjen yn in liddig’ oere,
-mei ’t ôfgean fan dy oeren wei; –
It heart ta libbens wurk, it trouwe, djoere,
O, dat er wat fan bliuwe mei!… Lês fierder
Ik bin in ko
en ik stean yn ’e stâl
en godtank
ha ’k neat te krijen
mei eamelerij
oer hegere nivo’s
fan bewustwêzen
(8 febrewaris 2008 ferskynt Hidde Boersma’s dichtbondel ‘De rop om Doede’ by de Friese Pers Boekerij)… Lês fierder
It is in winternacht.
Swarte snie en slipe messen jaget de easterstoarm
Oer de bankjende poalske flakten en befiket my
De sniebline eagen, dy’t (wa is eins dy fiskjende
Innowyt!) de wekken fan it ûnderwêsten sykje.
Bin ik it dy’t falt, yn hege snie? mar ik wrot my wer
Oerein, wylst de wyn my troch de tinne mûtse hinne
Yn ’e earen – o helsdoarren – klapt, en kjel sjoch ik om.
It is in winternacht.
Want en paad ferlern yn dit poerfrjemd fan swarte gatten
Tichtwiske lân, snijt reid my de hân, it bang takeard wang.
Op redens oer beferzen kowestappen stammerjend,
Sjoch ik yn it âljen fan ’e wyn in ljocht sa lyts as
De flamme fan in ûneinich fiere kears yn in pleats,
Dêr’t bern, de hannen gear, foar in leech krúsbyld knibbelje;
Te gloeien begjint it byld troch fûnken út har eagen.… Lês fierder
It is in winternacht.
Swarte snie en slipe messen jaget de easterstoarm
Oer de bankjende poalske flakten en befiket my
De sniebline eagen, dy’t (wa is eins dy fiskjende
Innowyt!) de wekken fan it ûnderwêsten sykje.
Bin ik it dy’t falt, yn hege snie? mar ik wrot my wer
Oerein, wylst de wyn my troch de tinne mûtse hinne
Yn ’e earen – o helsdoarren – klapt, en kjel sjoch ik om.
It is in winternacht.
Want en paad ferlern yn dit poerfrjemd fan swarte gatten
Tichtwiske lân, snijt reid my de hân, it bang takeard wang.
Op redens oer beferzen kowestappen stammerjend,
Sjoch ik yn it âljen fan ’e wyn in ljocht sa lyts as
De flamme fan in ûneinich fiere kears yn in pleats,
Dêr’t bern, de hannen gear, foar in leech krúsbyld knibbelje;
Te gloeien begjint it byld troch fûnken út har eagen.… Lês fierder
Blind scherpt de schaatser zijn blik aan de einder.
Zijn huid schuurt de vlakte vlakker dan vlak
tot vlaktes in vertes verdwijnen.
Alleen nog die eeuwige guurgrauwe, deinende lijnen.
Land vindt water nooit meer terug.
Rouwlinten binden zijn droom
als een diepvriespakket op de rug.
Gedachten kruien als ijsschotsen tegen zijn slaap.
Hij is waar hij is maar hij is er niet meer.
Zijn sneeuwwitte bloed staat stil in de tijd.
In de as van zijn wezen brandt nog het vuur
van de dans waarmee hij de tocht der tochten begon.
Als hij Dokkum bereikt, weet hij dat hij zichzelf overwon.… Lês fierder