Proaza

Hein Jaap Hilarides

Mannen die’t feul prate binne goed in bêd

Pleatst op
Reagearje
logo.ensafh

‘Ik hew hoord datstou de bek nooit dicht hest,’ saai de frou.
‘Hoe komst dêr bij?’ saai de man.
‘Dat hew ik hoord.’
‘Hmm,’ saai de man. ‘Dêr ferdien ik myn geld met.’
‘Dat mân ik wel lije,’ saai de frou. ‘’n Man die’t de freet nooit op slot het. Mannen die’t feul prate binne goed in bêd.’
‘Hoe komst dêr bij?’ saai de man.
‘Niet dan?’
‘Ik sil de lêste weze die’t sait dat ’t niet soa is. Ik froeg hoestou dat weetst. Hest erfaring met mannen die’t feul prate?’
‘Ik hew ’n man had die’t nooit wat saai. En die wou ok nooit wat.… Lês fierder

Willem Winters

Boekhannel

Pleatst op
Reagearje
logo.ensafh

It is myn wurk net, hannelje. Yn wat dan ek, it slagget my net. Ik wurd der senuweftich fan, komme der wol klanten, reitsje ik de brut wol kwyt. Nettsjinsteande myn huver foar hannel haw ik dochs in boekwinkeltsje iepene. [Perio] Op www.boekwinkeltjes.nl kinst sykje nei twaddehâns boeken, foar in grut part oanbean troch partikulieren. It kostet mar in pear sinten om jins boeken ûnder de oandacht fan de lêzers te bringen.
Ik meitsje der faak gebrûk fan, as lêzer. Do komst op plakken wêr’tst nea sykje soest. Ferline wike krige ik byglyks nei jierren einlings Bokke Heidehipper en de Wâldmantsjes te pakken.… Lês fierder

Skermer

De moaiste fan altyd

Pleatst op
Reagearje
logo.ensafh

Dat is de titel fan in boek, dat wol sizze de oersetting fan de titel, it boek hyt ‘De mooiste van altijd’. Ik ha it juster út ’e bibleteek helle. Ik koe it boek net, ik seach it stean doe’t ik foar de kast mei poëzy stie. De ûndertitel is ‘40 eeuwen wereldpoëzie in 300 gedichten samengebracht’ (it âldste gedicht yn de bondel is fan likernôch 2200 foar Kristus) en de gearstallers fan de blomlêzing binne de Belgen Koen Stassijns en Ivo van Strijtem. It is in útjefte fan Lannoo nv, Tielt ûnder de imprints Lannoo en Atlas en al fan 1999.… Lês fierder

Ulke Brolsma

In God we trust

Pleatst op
Reagearje
logo.ensafh

‘God is my business,’  knettert it yn myn earen. It komt as in tongerslach út de himmel, dizze earste jûn yn Yangon. Eartiids hie it in oare namme: Rangoon, Birma . It is efkes wenne yn de haadstêd fan de diktatuer. Net dat der oeral militêren te sjen binne, mar je witte, it doocht hjir net. Ynternet wurdt kontrolearre, hotmail is ôfkapt, it is in diktatuer. De militêren binne hjir oan it bewâld.
Nei de ynstallaasje yn in ienfâldige hotelkeamer is it tiid foar in earste Birmeenske hap yn de ytseale fan it hotel. It is hjir allegearre wat oars as oars, ik bedoel de betsjinning bestiet út mannen mei jurken oant de ankels ta.… Lês fierder

Skermer

Berne foar it paradys

Pleatst op
Reagearje
logo.ensafh

Minsken binne berne foar it paradys. Sa sjoch ik it. Net foar de hel.

Mar dât is wol de omjouwing dêr’t se har yn rêde moatte. Ik bin net nayf.

Ik siet mei trije jonge minsken oan in taffeltsje yn it Grand Café fan it Gemeentemuseum yn Den Haag. Wy hiene de útstalling Cezanne-Mondriaan-Picasso besjoen. It wie oan in kop kofje of oars wat ta.
Ik seach nei dy jonge minsken en tocht: se binne berne foar it paradys.
Dat wie in emoasje.

It buorjonkje dat troch de hage ropt: ‘Hee.’ En wat letter: ‘Wat dogge jim?’ It buorjonkje, dat jin trouhertich oansjocht en gjin kwea yn it sin hat en folslein betrouwen yn jin stelt.… Lês fierder

Hidde Boersma

‘Two more beer’

Pleatst op
Reagearje
logo.ensafh

As er slein hat sis ik: ‘Maarten?’
De jup sjocht my freegjend oan.
‘Maarten, dochs?’ sis ik, hy knikt, ‘Israël, Hayarkon Hostel, Tel Aviv.’
‘Ojaaah, nou zie ik het, wow!’
‘Dat ik jou ineens herken!’
‘Hoe is het mogelijk!’
We fûstkje en prate wat. Hy jout my syn tillefoannûmer en adres en seit dat ik altyd wolkom bin.

Yn Israël ha’k eins mar ien kear mei him praat. We wennen beide in moanne as trije yn it selde hostel. Ik wist dat er in Nederlanner wie, mar ik fûn him in bal. We sieten wol oan  deselde bar te sûpen fan de heale liters Carlsberg en praten mei deselde lju, mar we seine inoar noch gjin goeie.… Lês fierder

Willem Winters

It blikje

Pleatst op
Reagearje
logo.ensafh

Och, wat die my dat goed, dat blikje sa grut as it blikje fan de leverpastij. It stie yn in fitrine, op in plak dêrt it hielendal net opfoel. It wie dat ik net hastich wie en alles stik foar stik besjen woe, dat ik it seach. Ja werklik it wie it ferneamde blikje. It seach der wat teheistere út. Echt in âld blikje. Sjoen yn it Weser Museum yn Bremen.
Oer hokker blikje ha wy it? It blikje mei ‘poep fan de keunstner’, fan Pierre Manzoni. 90 blikjes á 30 gram makke er. Foar my hat dit blikje likefolle te betsjutten as Duchamp syn pisbak.… Lês fierder