‘Nós temos o café e esquecemo-nos da tomada aolongo do açúcar!’ frege ik Kitty de húshâldster fan ’e buorlju oer ’e tillefoan.
‘…Nenhum problema senhor Hylkema, eu trago-o logo nivelar!’
Ik skeakele nei it koarte petear de mobile tillefoan wer út. Sapke kaam de keamer yn.
‘Wa hiest sakrekt oan ’e tillefoan?’ frege hja erchtinkend.
‘O eh… de húshâldster fan buorfrou Carlese, oft se ek sûker en kofjemolke oer hie… om’t wy it yn ’e hastigens fergetten hawwe mei te nimmen!’
‘Do kinst dochs wol in pear dagen sûnder? Moatst dan daalk wer mei de buorlju oan ’e tillefoan hingje?’
‘Sjochsto hjir in supermerk oan it strân dan?… Lês fierder

It wienen eins noch mar pjutten, de twilling. Se hienen eins nei de basisskoalle ta moatten fan ’t jier, as dit der net tuskenkommen wie. Ik beseach de tekenings nochris goed, ûnderútsakke yn ’e stoel mei in whisky malt. It jonkje hie in soad fan syn suske fansels, beiden wienen behindige typkes. Hy hie gymskuon oan, in swarte broek, wyt shirt mei swarte streepkes oerdwers. Fierder in eigensinnich kúfke dat him in soarte fan sjarme mei joech. Tûfen hier dy’t him út ’e krún omheech skeaten. Ik seach oan alles dat it mantsje lykas syn suske goed lykrûn. Harren noastopkes krollen proastich op.… Lês fierder

Wy rinne troch it sintrum fan ’e stêd; oan ’e oare kant fan ’e strjitte sjoch ik it al mei grutte letters op in úthingboerd stean yn fet swart: ‘MA’.
‘Ma…?’
‘Dat is Sineesk foar mem…’
‘Hea, in Sineesk teehús yn nofteren Fryslân’, merk ik op.
‘Nei’t it skynt is Ma fan ’e wike foar it earst iepen’, seit de persoan dy’t neist my rint en fierders net mei namme neamd wurde wol yn dit stikje.
Eefkes letter rinne wy de nije saak yn. Lege bankjes  op ’e read stiennen flier, in smûk sfearke mei al dy baarnende kjerskes. Der lizze ek kjessentsjes mei goud stikte ôfbyldings by.… Lês fierder