Vanaf vandaag verzorgt Bart FM Droog een reeks overpeinzingen over zaken, het poëtische landschap betreffend. In aanloop van Gedichtendag zal hij elke vrijdag een aantal aanbevelingen doen, richting de organisatie. Dit is deel 1: Twaalf jaar gedichtendag – en hoe verder?
Het jaar tweeduizend brak aan. Ik weet het nog goed. Het was het jaar dat begon met onvervulde angst – ik doel hier op de ‘millenniumbug’ – en de eerste Gedichtendag, toen nog ‘Landelijke Gedichtendag’ geheten.

Lês fierder by De Contrabas… Lês fierder

‘A cold coming we had of it,
Just the worst time of the year
For a journey, and such a journey:
The ways deep and the weather sharp,
The very dead of winter.’

Lês fierder by Romenu… Lês fierder

Karel van de Woestijne (1878-1929) is een van die niet meer gelezen Vlaamse reuzen wiens namen nog rondzingen. Zijn belangrijkste gedichten verschenen postuum in Wiekslag om de kim. Hij was dichter, romancier, criticus en journalist. Dat laatste kan tegenwoordig van alles betekenen, maar Van de Woestijne’s journalistieke werk is herdrukt in vijftien dikke boekdelen. In de biografie die Peter Theunynck, zelf ook dichter, nu van Van de Woestijne publiceert, blijkt hoe felbegeerd de post ‘correspondent NRC’ in Belgie was. Van de Woestijne vervult die post met verve van 1906 tot aan zijn dood.

Lês fierder by Vrij Nederland… Lês fierder

He may not have been much bothered about his prose style, but this novel repays the attention you’ll be hard pressed not to give it

Isaac Asimov was a remarkable man. As well as writing more than 500 books, he somehow managed to work full time as a biochemist at Boston University, produce numerous film scripts and treatments and, incidentally, coin the word “robotics” (though the Capek brothers might feel their thunder slightly embezzled by this). His ability to churn out such an astonishing amount of material could in part be ascribed to his claim never to read drafts of his work before filing them – but much as I’d like to provoke a firestorm by trying to claim that Asimov was a hack, I can’t.… Lês fierder

Taal is dynamysk, sa is my altyd leard. Minsken feroarje en harren taal feroaret mei. It Hollânsk wurdt pimpt mei Ingelske wurden en mei typyske ‘puberútdrukkings’. Somtiden hiel aardich om te hearren, mar om’t ik al in jier as tweintich gjin puber mear bin, kin ik it betiden mar amper neikomme. As myn âldste ‘Fet chill oan it loungen is’, bedoelt se dat se ferhipte noflik op har sitsek hinget. Sa fier bin ik al. Gelokkich is myn âldste noch mar sân en hâldt de ferwyldering fan har taalgebrûk dêr ek wol sa’n bytsje op.

Lês fierder by Martsje de Jong… Lês fierder

Men mei oannimme, dy lju binne ferrekte kjel wurden. Yn ’e krystnacht noch nei tsjerke west en krystmoarn leit de hele tsjerke yn pún. In pear oeren earder en alle leauwigen hienen dea west.
Lutselus is mar in gat, fyftjin kilometer noardwestlik fan Maastricht. Ast in streek lûkst fan Antwerpen nei Maastricht, dan komst der foarby. Mar foar sa’n gehucht wol in ûnbidige tsjerke, en ien mei in plat dak. Platte dakken binne ûndingen, wat ha wy der net in lijen mei hân, wat hat buorman der net in lijen mei hân. Do kinst sjen wêr’t it fan ûnderen dript en dus grif lek is.… Lês fierder