Sjoerd Spanninga

Indian summer

logo.ensafh

 

Indian summer

De jûn,
In readhûd,
Sit foar de wigwam fan de nacht te smoken,
En rikket de prairy en bosken fol skimer.
Dan nimt er syn rûnstjûnige kano,
De moanne,
En set koerts oer de grutte stjerrestream
Nei de blinkende mar fan de moarn,
Dêr’t de himel syn frede yn spegelt.

Indian summer

De avond,
Een roodhuid,
Zit voor de wigwam van de nacht te roken,
En dampt de prairie en bossen vol schemer.
Dan neemt hij zijn rondstevenige kano,
De maan,
En zet koers over de grote sterrenstroom
Naar het blinkende meer van de morgen,
Waar de hemel zijn vrede in spiegelt.… Lês fierder

Josse de Haan

Gedicht by keunstwurk fan Hendrik Beekman

logo.ensafh

 

rechts06shop2

(It giet om it keunstwurk tredde fan boppen rjochts)

(Ut: As wurden slipe wurde; sjoch foar in besprek fan de bondel yn de it ‘Besprek’ of klik hjir)

Heech yn de loft hâldsto
de wrâld op ôfstân yn ’t each

Reksty út en gappest tsjin de sinne
De wyn siicht troch dyn bekkens

Dan nimst in oanloop
Springst yn ien sprong
Op it puntsje fan de toer

Liedst de klok om tolve oere

It fjoerwurk wurdt frijjûn

—-

Hoog aan de hemel hou jij
De wereld op afstand in ’t oog

Je rekt j uit en gaapt tegen de zon
De wind tocht door je bekken

Dan neem je een aanloop
Spring je in een sprong
Op het topje van de toren

Luidr de klok om twaalf uur

Het voorwerk krigt de vrije hand

(Vertaling Josse de Haan)

—-
High in the sky yuo keep
The world at a distance in your eye

You stretch and yawn toward the sun
The wind sighs through your pelvis

Then wirh a running start
You spring uo in one go
To the top of the spire

Ring the bells at twelve o’clock

The fireworks are set free

(Translation Thomas S.B.Lês fierder

Anna Blaman

Ik droomde… / Ik dreamde…

logo.ensafh

 

Ik droomde…

Ik droomde dat ik met haar in een duinpan lag
en eerst haar handen begroef en toen haar voeten
En toen ik haar geboeid en weerloos zag
begroef ik ook mezelf om haar weer te ontmoeten

De duinpan werd dieper dan de schoot der zee
en het zand liep op tot hoge golven
Ik dacht dat ze verdronk en ik dook mee
en stervend hervond ik me diep ingedolven

en leunend aan haar als het verdronken wier,
als tooi om haar borsten, zeedierwelpen,
en in haar oksels, wiergrotten, en dan ook hier —
haar dijen zijn uiteengeweken zeeschelpen.

Ik dreamde…

Ik dreamde dat ik mei har yn in dúnplak lei
En earst har hannen bedobbe en doe har fuotten
En doe’t ik har sa fêst en warleas seach
Bedobbe ik ek mysels om har wer te moetsjen

It dúnplak waard djipper as de skoat fan de see
en it sân rûn op ta wylde weagen
Ik tocht dat se ferdronk en ik doek mei
en stjerrend fûn ik mysels werom djip yngroeven

en leunend oan har as it ferdronken wier,
as fersiering om har boarsten, seeliuwkes,
en yn har earmsholten, wiergrotten, en dan ek hjir —
har billen binne stadich spjalten seeskulpen.… Lês fierder

William Carlos Williams

Dit eefkes / This is Just to Say

logo.ensafh

 

Dit eefkes

Ik ha
de prommen
út ’e koelkast
opiten

dyst fêst
bewarje woest
foar
fannemoarn

Ferjou my
se wienen hearlik
sa swiet
en sa kâld

Oersetting: Piter Boersma

This is Just to Say

I have eaten
the plums
that were in
the icebox

and which
you were probably
saving
for breakfast

Forgive me
they were delicious
so sweet
and so cold… Lês fierder

heidi

Obe Postma oerset (IV)

logo.ensafh

 

Obe Postma

Yn ‘e Foarsimmer

Op sokken dei troch ’t miedelân te rinnen
Op hege wei yn noflik beammeskaad,
En ’t blomkjend fjild myn eagen jaan te kinnen
Dat is dochs wol myn simmers swietste paad

Ik sjoch de kopkes fan de bûterblommen
Sêft triljen op ’e amme fan ’e wyn:
Fan fierrrens hear ik koweroppen kommen
En miggen gûnzje yn ’e sinneskyn.

Hoe fiel ik oan dy greiden my besibbe,
Myn earste moai as bêrn, sa trou , sa nei;
En al it lok, yn jonge tiid belibbe,
Doarm ’t by my op út stille fierte wei.

Sêft liket my myn libben fuort te driuwen,
’t ferline, no en takomst yn ien dream;
Fan ’t deiske stribjen kinn’ gjin fâlden bliuwe,
Hja wurde wei as tearkes fan in stream.… Lês fierder

Andries Miedema

R.M. Rilke oerset (III)

logo.ensafh

 

DIE INSEL

Nordsee

III

Nah ist nur Innres; alles andre fern.
Und dieses Innere gedrängt und täglich
mit allem überfüllt und ganz unsäglich.
Die Insel ist wie ein zu kleiner Stern

welcher der Raum nicht merkt und stumm zerstört
in einem unbewussten Furchtbarsein,
so dass er, unerhellt und überhört,
allein

damit dies alles doch ein Ende nehme
dunkel auf einer selbsterfundnen Bahn
versucht zu gehen, blindlings, nicht im Plan
der Wandelsterne, Sonnen und Systeme.

Rainer Maria Rilke

Ut: ‘Nieuwe Gedichten’, ed. P. Verstegen (Amsterdam: Van Oorschot, 1997)
 
 
 

IT EILAN

Noardsee

III

Inkeld nei is ’t ynderlik en fier al ’t oare.… Lês fierder