“Een balans tussen succes en excentriciteit, tussen een noodzakelijk pragmatisme en een kern van persoonlijke authenticiteit,” dat is de reden voor professor Will Brooker om een jaar lang het leven van David Bowie te leiden. Brooker, verbonden aan de Kingston University van Londen, leest twaalf maanden lang de boeken die Bowie las, woont op de plekken waar Bowie woonde en eet wat Bowie at. Dat betekent dat hij tijdens sommige weekenden niet meer tot zich mag nemen dan melk en rode pepers. Of door de neusgaten van de professor ook even grote bergen cocaïne verdwijnen als bij The Thin White Duke, is onbekend.… Lês fierder

Mallarmé heeft ‘het oude boosaardige verenbeest God’ verslagen, en het besef is tot hem doorgedrongen dat “wij slechts loze vormen van de materie zijn–maar dan wel vormen die het sublieme vermogen hebben gehad, God en onze eigen ziel uit te vinden. Zo subliem zijn we als wezens dat ik het schouwspel wil creëren van de materie die zich van haar hoedanigheid bewust is en niettemin met alle kracht naar de Droom reikt waarvan ze weet dat die niet bestaat, om in het aangezicht van het Niets dat de waarheid is, glorieuze leugens (zoals dat wij een ziel hebben) te verkondigen.

Lês fierder by Remco Ekkers… Lês fierder

Der wurdt flink oan de doar fan Sinteklaas en Swarte Pyt rammele. De lêste jierren is der om it karakter en uterlik fan Swarte Pyt hinne aardich wat strideraasje.
It is goed om te witten dat dy diskusje net fan de lêste jierren is, mar al langer spilet. Yn de sechstiger jierren fan de foarrige iuw ûntstiene der beswieren tsjin it mooglik rasistyske karakter fan Swarte Pyt. Benammen Surinaamske bewegings kamen yn aksje. De lêste tiid liket it debat lykwols te ferhurdzjen en komme foar- en tsjinstanners hieltyd mear tsjin inoar oer te stean.

Lês fierder by it Y-Skrift fan Skanomodu… Lês fierder

Een tijdje geleden zei ik dat ik een zeer originele stem in het poëziekritische landschap voor mij zag weggelegd, omdat ik een hekel heb aan poëzie. Nu hoeft u zich geen zorgen te maken: mijn kritiek komt niet van de straat, is gewoon tegen zwarte piet, voor asielzoekers en gaat geregeld naar het theater. Mijn afkeer valt heus te beteugelen, maar: dat is aan de dichter, niet aan mij. Mijn maagzuur komt trouwens voornamelijk naar boven bij het uitspreken of horen van gedichten. Om mijn kunde te demonstreren, bespreek ik vandaag Mijn Stad van Emanuel Stok, een gedicht dat niet is voorgedragen (op de opening van het academische jaar, vanwege vies taalgebruik), maar dat u toch al hebt opgezocht en al slecht vond.… Lês fierder

“Gjioeie, mem!” ropt er. Ik sjoch om. “Gjioeie, mem!” ropt er noch es.
In jonge fan om en de by de tweintich giet foar my stean. It is dùdlik in bûtelanner, hy hat in ynnimmend gesicht.

Lês fierder by Tiden hawwe tiden… Lês fierder

Sân kij, in stik as wat hinnen en in hoekje bou hie ik thús hân. Ik hie der krekt sa’n bytsje fan leve kinnen – it wie skraabjen by de kant lâns, mar myn frou bealge fûl mei en ús âldste bern diene om de skoaltiden hinne ek gauris in hântaast. Sa roaiden wy dat. Us wente waard der net better op. Yn reinige riten bleau it binnendoar net altyd droech en oerdeis wie de hite min bûten te hâlden. Mar it houtfjoer ûnder ’e tsjettel rikke fan thús en de raaien yn ’t lân wuifden fan thús en de kleurige doeken fan ’e froulju wapperen fan thús.… Lês fierder

William Shakespeare owned the biggest, most lavish residence in the borough of Stratford-Upon-Avon, a home fitting his high status in the world. Archaeologists excavating the ruins of the 20-room mansion have found the kitchen with a hearth for cooking food and a brew house.

Lês fierder by Ancient Origins… Lês fierder