It is kâld bûten. Tige kâld. Ik haw mem de wanten oan dien en har sjaal oer har winterjas slein. Se kin al jierren net mear goed rinne. Elke kear as ik by har kom, giet se oerein om kofje en tee te setten. Ik sjoch dat it har hieltyd minder goed ôfgiet. Se rillet en kin de kofjekopkes amper noch by de tafel krije. Ferskate kearen haw ik oanbean om it sels te dwaan mar dat wegeret se: ‘Jim binne hjir te gast en sa lang as ik noch rinne kin, doch ik it ek’.
Lês fierder by it Y-Skrift fan Skanomodu… Lês fierder