Net alle bern ha in heit en mem. Biologysk sjoen fansels wol op ien unyk eksimplaar nei dêr’t ik it efkes net oer hawwe wol. Guon ha allinnich in mem, oaren allinnich in heit, jo ha eksimplaren mei nepheiten en nepmemmen.
Lês fierder by Daam… Lês fierder
Ja, it is wier, Tsead Bruinja, de nije kollumnist fan de Ljouwerter Krante, skriuwt syn kollum yn it Hollânsk. Myn fraach is: wêrom?
Lês fierder by Cornelis van der Wal… Lês fierder
Routines keep us focused when we start drifting off course. They snap us back to reality and remind us that yes, we can do this. The words will come to us. Turning to a familiar writing ritual can help us find balance. Most authors have that one thing they do, even subconsciously, that sets the tone for a solid writing session.
Lês fierder by Writer’s Circle… Lês fierder
… Aad Meinderts en Adriaan van Dis keuvelden gisteren tijdens deze talkshow over de recente aankoop van het Museum, de kisten van J.J. Slauerhoff (van antiquariaat Hothuis gekocht, uit de nalatenschap van Slauerhoff-editeur Kees Lekkerkerker). Tamelijk onthutsende televisie in het ijdelheidsgenre.
Lês fierder by de Contrabas… Lês fierder
Misschien dat alles eens te meer begon bij – dus uiteraard ook met – woorden. Misschien dat mijn levenslange band met de metro voor een deel het gevolg is van het specifieke vocabulaire en komen daar alle pagina’s uit voort die ik er aan heb gewijd of die me er door in verhalen en romans zijn gedicteerd, boemerang van het woord dat terugkeert naar de hand en de ogen.
Correspondances, bijvoorbeeld: in Parijs de term die de verbindingen aangeeft tussen de verschillende lijnen, maar net als vrijwel de hele nomenclatuur van onze stedelijke Hadessen een geladen term. Toen ik in 1949 met de Franse literatuur als kompas in Parijs aankwam, was Charles Baudelaire mijn grote psychostomp; de eerste dag wilde ik naar Hôtel Pimodan, op het île Saint-Louis, en toen ik de hotelbaas vroeg welke metro ik moest nemen om bij de Seine te komen, wees hij het me aan op de kaart en hij zei er bij: ‘Kan niet missen, er is maar één correspondance’.… Lês fierder
Fan ’e moarn it lêste hout út de feart fiske. Twa helpen by: Ferguson en in lusselizzer. Dy lêste wie beskikber om’t it skoalfolk wer ris op stúdzjedei moast. Yn ús tiid wie dat leau ik sa net, wy hiene teminsten noait frij.
Lês fierder by Daam… Lês fierder
Het Friese dorpsleven, spelletjes spelen en hutten bouwen op het weidse land, veranderende vriendschappen; de debuutroman van Janneke Spoelstra begint ondanks de nuchtere toon van de schrijfster haast idyllisch. Die idylle wordt verstoord, hoe kan het ook anders: hoofdpersoon Jiks valt op meisjes en daarmee omgaan valt haar zwaar. Wat ze dan dacht leest als haar gefragmenteerde biografie. Beschrijvingen van haar jeugd en volwassen leven, fantasieën, verhalen die ze schrijft; ze vormen een portret van een meisje dat opgroeit in een Fries dorp en zoekt naar hoe ze in die omgeving om kan gaan met het feit dat ze op meisjes valt.… Lês fierder