Ergens halverwege de jaren tachtig zag en hoorde ik Tsjêbbe Hettinga voor het eerst tijdens een klein dichtersfestival in de buurt van Drachten. Ik had wel eens iets over hem gehoord, dat hij bijna blind was, zong, dat hij heel bijzonder was. Het festival was in de open lucht, veel publiek was er niet, het had flink geregend; er was een podium waar je alleen via een lastig trappetje op kon klimmen. Tsjêbbe was de laatste. Hij had een grote snor, droeg een pet en werd door een vrouw met enige moeite het podium op geholpen.
Lês fierder by Kees ’t Hart… Lês fierder