Iets dergelijk zou ik ook van het nieuwe boek van Akky van der Veer, Brieven oan ús mem, hebben willen schrijven. Dan was dat dit geworden: Eind 2010 overlijdt de toen zwaar demente moeder van de vrouwelijke ik-figuur. Meteen daarna krijgt ze de behoefte om brieven aan haar moeder te schrijven om daarin allerlei onverwerkte en onuitgesproken zaken ‘aan haar moeder’ te vertellen en die proberen te begrijpen. Door het schrijven van die brieven wordt ze zich bewust van de diepere betekenis van haar leven en het menselijk leven in het algemeen. Onder het schrijven van de brieven komt het ene na het andere inzicht op haar af en durft ze, zoals ze het zelf zegt, het dogma los te laten dat onze wereld het middelpunt van de kosmos is en het mensdom de enige door God geschapen levensvorm.… Lês fierder