Ja, ik haw altyd al wat singelier west.
Eartiids krige ús mem bygelyks maten fan my om ’e duorren: oft Jaap ek meikaam. No, ús mem wist dat ik nea fier wêze koe. Want as ik in boek beneist kommen wie, dan siet ik op myn souderkeammerke of ik lei yn ’e hingelmatte yn ’e tún. Dat lêste soe no net mear kinne, want dy beide apelbeammen soene mei de krunen tsjininoar slaan, as se it al op fuotten holden.
Ik wit eins net oft ús mem doedestiids noed stie foar my en myn sels ferkeazen paad fan sosjale isolaasje. Dat wie neffens har faaks net hielendal sa’t it hearde.… Lês fierder