Myrte Marije Veenbaas ferlear har mem yn de hjerst fan 2025, ien moanne nei de diagnoaze kanker. Yn de rige Septimber skriuwt se op dit platfoarm alle moannen oer har rouproses. Sa besiket se op ‘e nij betsjutting te jaan yn tiden fan ferlies.

Dêr stiest dan mei úthalen op it perron te janken. Dekoarumferlies. Wylst de measten my gewurde litte, komt in frou oansetten mei in jonkje by de hân.

‘Giet it wol?’, freget se freonlik, bûsdoekje yn ’e hân.

‘Us mem giet dea’, snokkerje ik, wylst ik it bûsdoekje al út har hannen nommen haw.

Lês fierder by de Moanne… Lês fierder

Earste leed

In trapeze-artyst – lykas bekend is dy heech yn de nok fan grutte fariëtee-poadiums útoefene keunst ien fan de dreechste fan alle foar minsken berikbere keunsten – hie syn libben, yn ’t earstoan inkeld út syn stribjen nei perfeksjonearring, letter ek as tirannyk wurden oanwenst, sa ynrjochte dat er salang’t er yn deselde akkommodaasje wurke dei en nacht op de trapeze bleau. Alles dêr’t er ferlet fan hie – oars net in soad – waard yn foarsjoen troch rûlearjende tsjinstlju, dy’t ûnder wachten en alles wat boppe fanneden wie yn eigenmakke fetten omheech en omleech hysten. Spesifike swierrichheden foar de omjouwing feroarsake dy libbenswize net; allinne as de oare programmaûnderdielen ôfwurke waarden, wie it in bytsje hinderlik dat er boppe bleaun wie, wat net te ferbergjen foel, en der sa no en dan in blik út it publyk wei nei him ôfdwaalde, ek al hold er him op sokke tiden meast stil.… Lês fierder

De hannen heech,
de polzen brutsen,
de holle skean
foar noch ien tút,
de skonken bryk,
it hert derút.

Hat Rotterdam
de oandacht lutsen
fan Israel?
Dan wie ’t beslút
net nommen, no
is ’t hert derút.

Lês fierder by Willem Tjerkstra… Lês fierder

Ik hebbe vandemorgen even op ‘e fiets naor Berkoop west. Ik moet fietsen en bewegen blieven, want ik kriege wel wat last van artrose. Vandemiddag he’k een kollum schreven over de film De Sultan van Bercoop en die he’k in de komputer opsleugen. Et is de bedoeling dat die in de loop van meie in de kraante komt te staon.

Lês fierder by Johan Veenstra… Lês fierder

Call it writer’s block or imposter syndrome. Maybe we’re stuck because we find the world difficult and scary (it is), or maybe we are crippled by anxiety over our own abilities and the fear of failure (we are). Every writer in the history of writers has faced the feeling of a brick wall or a steep cliff. Fear is part of art, but it does not have to be the place art ends.

Lês fierder by Writers Digest… Lês fierder

Wie zitten vanoavend om keukentoavel bie Wieke thoes mit Jelle, Dato, Roelf en ik en wie holden kriegsroad. Zeker vief joar hebben wie aksie voerd, alternatieven bedocht, stukken ien kranten schreven, onderzuik doun loaten. Wie bennen bie roadsleden van ale politieke partijen en bie wetholders west. Wie hebben stoatenleden en dipteerde op bezuik had en we bennen ook bie heur op pervinziehoes west. En allerdeegs directeur-generoal van t ministerie, hoogste boas noa minister, het hier west. De man was hail belangstellend en heurde ons goudoardeg aan, mor t het apmoal haildaal niks hulpen. Wie dochten dat ze noar ons luusterden, dat ze reken mit ons holden zollen.… Lês fierder

Translanguage yn Drachten, 1923
Moandei 13 april stap ik by halte Noard, Drachten de bus út en toffelje it sintrum yn, dêr’t ik aldergelokst krekt op ’e tiid kom om de earste DaDa-optocht mei te belibjen. De optocht bestiet út twa minsken, te witten gemeentedichter Erik de Boer (mei stokhynder en skille) en syn kompaan Fred Hoekstra, mei in spesjale flagge.

Lês fierder by Goeie… Lês fierder