Lân fan dize

Winters is myn leafste
ûnder de bisten fan it wâld.
Dat ik foar moarn werom moat,
de moerfoks wit it en laket.
Hoe trilje de wolken! En
op myn sniekraach falt
in laach fan broazelich iis.

Winters is myn leafste
in beam ûnder beammen
en nûget de wansillige krieën
út yn har moaie tûken. Sy wit
dat de wyn, as it skimeret,
har stive, mei ryp besette
jûnsjûpe optilt en my nei hûs jaget.

Lês fierder by oersetter Klaas van der Hoek

Sjoch hjir foar mear Bachmann-oersettingen fan Klaas van der Hoek… Lês fierder

Krigest ek besite mei de krystdagen?” freegje ik myn freondinne.

“Ja,” seit se, “we meie no wer fjouwer minsken op besite hawwe. Mar it wie in hiel gedoch; wa sil ik freegje? Hja binne my allegearre even dierber. En dan noch binne er by myn soan twa bern bij kaam, Bonusbern seit min hjoed de dei, Sy is ek in kear skieden en hat no in oare frou, is dat no in bonusfrou? Ik frege it mei ôf…”

Lês fierder by Tiden hawwe tiden… Lês fierder

De stille dood van het kunstbeleid. Waarom haalt de politiek de begrippen kunst en cultuur mentaal, beleidsmatig en budgettair niet uit elkaar?

…

De VVD is de kwade genius van het kunstbeleid. Al in de jaren 1950 spraken vertegenwoordigers van de VVD neerbuigend over kunst. VVD-kamerlid Thierry Aartsen zette deze traditie binnen deze partij voort en had vanaf 2018 cultuur (o.a. Erfgoedinspectie, Bibliotheek en letterenbeleid, monumenten), Media, Arbeidsomstandigheden, Inspectie & toezicht in zijn portefeuille.

Wat de VVD onder ‘Cultuur’ of ‘Kunst’ verstaat wordt uit bovenstaande cultuurparagraaf niet duidelijk. Van een politieke partij die dat onderscheid niet maakt en beide begrippen door elkaar heen gebruikt valt te vrezen dat het niet wil dat wij weten wat het verschil tussen kunst en cultuur is.… Lês fierder

De minske is in ferheljend wêzen, sa stelde de yn 2005 ferstoarne Frânske filosoof Paul Ricoeur. Minsken binne net allinnich dragers fan ferhalen, se brûke ferhalen ek as medium om ûnderfiningen te dielen en identiteit te kreëarjen. Yndividueel en kollektyf binne ferhalen en tradysjes wichtich.

Lês fierder by Omrop Fryslân… Lês fierder

Het leven van een Brit in het koloniale India is niet altijd even spannend. Daarom wordt er reikhalzend uitgekeken naar de voordrachten van rechter William Jones. Op deze donderdagavond in 1786 spreekt hij over de raadselachtige oorsprong van de talen.

Jones begint met op te merken dat veel Indiase woorden gek genoeg op Europese lijken. Zo klinkt het Engelse woord voor broer, brother, bijna precies als in het Sanskriet. De oude Zuid-Aziaten hadden het over een bhratar.

‘Het Sanskriet, oud als het is, heeft een wonderbaarlijke structuur: perfecter dan Grieks, rijker dan Latijn. Het lijkt echter sterk op allebei. Zo sterk zelfs dat geen onderzoeker ze alledrie zou kunnen bestuderen zonder te concluderen dat ze uit een gemeenschappelijke bron komen,’ legt Jones uit.… Lês fierder

It took my six-year-olds to shame me out of my pandemic rut, and now I’m back in love with the printed word

Since the beginning of the pandemic, a low-key but persistent source of irritation has been how impossible it is to focus. “I can’t do anything,” is a line I’ve exchanged with friends countless times, by which we mean anything more energetic than scrolling. For the past 12 months, at the end of most days, the scene has been exactly the same; I’m out cold on the sofa, dazed from hours of binge-watching, as a prelude to dragging myself to bed.… Lês fierder

Lêstendeis hie ik in petear mei twa minsken. Dat komt faker foar, mar dit wie wol bysûnder te neamen. De lêste kear dat ik mei se praten hie, wie yn de simmer fan 1987. En dan ek noch oan de oare kant fan de Atlantyske oseaan. No hoegde ik der mar fyftjin kilometer om te riden.

Ik wie doe in jonge fan in jier as njoggentjin, no in fyftiger dy’t normaal sprutsen mei de twadde helte dwaande is. Se koenen myn gesicht net mear, wol hienen se in âlde foto opskarrele fan ús besite yn dy Kanadeeske simmer, mar dêr stie ik net op.… Lês fierder