Woansdeitemoarn kaam de deakiste yn ’e wenkeamer te stean, goed te sjen yn in hoeke foar twa ruten oer. De grize mannen fan de útfeartferiening, âlde kunde út it doarp, setten it deksel efter de kiste rjocht oerein tsjin de muorre oan. Fan wêr’t er lei, oare kant de keamer, koe opi de rûchhouten kiste op twa skammels stean sjen. O sa graach woe er dat de famylje syn deakiste beskilderje en fersiere soe, en dan it leafst mei blommen. En dat net allinnich, hy soe it einresultaat noch graach bewûnderje wolle. Hie er net, tegearre mei syn njoggen jier âldere broer, mear as fyftich jier lang bollen kweke?… Lês fierder