Der is hjoed in ein kommen oan in benearjend aventoer nei in ûngemak. Dat is alderprachtichst. Ik bin al bang dat har noch hiel wat te wachtsjen stiet, ôfsjoen fan dat de lea fansels noch lang gjin hûndert punten is. Der is al in dûker omkommen, dat is minder moai.
Lês fierder by Daam… Lês fierder
Frjemd, hè? Minsken freegje my faak: “Wer kom jo wei?”
Steefêst sis ik; “Ût Âldeboarn.”
It frjemde is: we hawwe fuort en daliks kontakt. Wat is dat dochs? freegje ik my sels ôf.
Wy hawwe sechstich jier op It Fean wenne mar gek genoch telt dat net mear; der is gjin werkennen. We hawwe der bern krige, it tsjerkelike en it sosjale libben spiele him der ôf. We hawwe der wurke en en ùs libben libbe sa as elzen ien dat dien hat.
Lês fierder by Tiden hawwe tiden… Lês fierder
Der ha tiden west dat ik it minder drok hân ha. Ik sil jim net lêstich falle mei wat dy drokte te betsjutten hat, mar tiid om à la Al Bundy mei de hân yn de broek foar de telefyzje te hingjen ha ik net.
Lês fierder by Omrop Fryslân… Lês fierder
Imke Müller-Hellman – Verdwenen in Duitsland. Levensverhalen van slachtoffers van concentratiekamp Engerhafe. Een zoektocht door Europa. Vertaling: Jantsje Post. (2018)
Pieter van der Weij, geboren in 1910, werd net als twee van zijn broers drukker in het familiebedrijf dat zijn vader in Huizum runde. In de Tweede Wereldoorlog werden er verzetskranten in het bedrijf gedrukt. De drie broers en hun vader werden in 1944 door de Duitsers opgepakt en naar Duitsland getransporteerd. Pieter stierf op 15 december 1944 in het concentratiekamp Engerhafe, gelegen tussen Embden en Aurich in het Duitse Oost-Friesland.
Lês fierdr by besprekker Jelle van der Meulen… Lês fierder
Thoes bie hoes
Maank zun en moan
bluien boare zummers
en wie, wie bluien mit.
Lês fierder by Webloug… Lês fierder
In her new staging of T.S. Eliot’s poems “Four Quartets,” the choreographer Pam Tanowitz has created dance theater of the highest caliber. This had its world premiere on Friday at Bard College’s Fisher Center for the Performing Arts. After one viewing, on Saturday night, I’m inclined to call this the most sublime new dance since Merce Cunningham’s “Biped” (1999).
Lês fierder yn The New York Times… Lês fierder
Ik rekke lêstendeis op ’e tok mei ús buorman, in Frânske wittenskipper, dy’t foar syn wurk in soad yn Sina omslein hat. Nei in pear praatslokjes ferhelle er, suver mei triennen yn ’e eagen, oer de rike kultuer en eigen taal fan it Uyghur folts dy’t folslein tewâde waarden fan ’e Sineeske taal en kultuer.
Lês fierder by Jaap Slager… Lês fierder