Hoeveel onderbroeken neemt een heer mee op reis?

logo.ensafh

Er is een kledinglijstje overgebleven van toen Jacob eind augustus 1838 op reis ging naar Duitsland. Zijn vader had hem gevraagd naar de badplaats Ems te komen, waar hij vrouw en dochtertje begeleidde bij een kuur. Maar papa moest terug om college te geven, en vroeg Jacob zijn rol over te nemen. Jacobs achtjarige zoontje Maurits ging mee. In het koffer zaten:

Lês fierder by Marita Mathijsen Lês fierder

Blog Johan Veenstra: De geschiedenis van de Drentse literetuur van 1945-2015

logo.ensafh

Vandemorgen he’k even naor Wolvege west om een besteld boek op te haelen. Waor roet en blommen wortel schiet in’t veld van Henk Nijkeuter. De geschiedenis van de Drentse literetuur van 1945-2015. Et is ok belangriek dat Stellingwarver schrievers dit lezen. Stellingwarf is ja gien eilaand en et is niet verkeerd om te weten hoe et bi’j de buren is en gaot. Een meens kan trouwens nooit boeken genoeg kopen en lezen! Lezen verruumt de geest, lat de fantesie warken, geft een aandere kiek op et leven en de wereld!

Lês fierder by Johan VeenstraLês fierder

‘Iene miene mutte’ komt voort uit oud Oostnederlands wichellied

logo.ensafh

Een van de bekendste Nederlandse aftelrijmpjes is iene miene mutte, tien pond grutten. In de Liederenbank van het Meertens Instituut staan minstens 150 versies met de meest uiteenlopende, maar deels ook onbegrijpelijke teksten. Want wat is nou iene, miene en mutte? Bijna al die versies hebben de twee eerstgenoemde woorden gemeen, of preciezer uitgedrukt: de vorm van die woorden, met de medeklinkers n, m en n. De klinkers kunnen verschillen. In plaats van de gebruikelijke ie vinden we bijvoorbeeld ook vaak een a-klank, zoals in het als Overijssels te boek staande anne manne mutte, tien pond grutte.

Lês fierder byGoaitsen van der Vliet op HistoriekLês fierder

André Looijenga syn optreden op it Drimon Festival, Struga, 28 july

logo.ensafh

Drimon is in ûnôfhinklik kultureel festival yn Struga, de twadde stêd oan de Mar fan Ohrid, yn Masedoanje. Ik haw fan it fiif dagen duorjende festival de tongersdeitejûn meimakke. It park en it iepenloftteater wiene tichtby de mar. Doe’t wy oankamen, ha wy earst mar nei it strân west. It wetter wie hearlik, en op in stuit swommen der ynienen twa swannen mei fiif piken op oardel meter by ús foarby.

Drimon is net in grut festival. De sfear is ûntspannen, mar dat jildt ek foar de organisaasje: dingen begûnen net echt neffens de tiid op it programma. Tsjin de tiid dat it publyksdebat dien wie, skimere it yn it park.… Lês fierder