Freed 1 novimber is yn Tresoar de biografy Der is neat glêd te striken. Biografy fan Trinus Riemersma fan de hân fan Doeke Sijens ferskynd. Ta de presintaasje hat Pieter Duijff syn fyzje jûn op Riemersma syn roman De skjintme vurt ferbwólgwódde (1981).

Trinus Riemersma skriuwt yn syn ienmanstydskrift De Kul yn de foarste jiergong fan 1983 op side 16 in koart ‘jênsteg feansiervud’. Hy skriuwt, en no sitearje ik him:

‘Mar dût ut no jûnneg vaar en Hij mar tróch spriek oer ut noed stean fon de swakken en de earmen en ut lyk rjócht fwar elkenien, begónnen Syn learlingen óm te vynen en ja ûnderbrieken Him sezende: Och, Heare, soenen Jo de bergrede ek vot ynkwatsje kenne?… Lês fierder

‘Drage is net itselde as ferdrage.’ Ypie Bakker draacht foar as hellet se de wurden djip út in welle earne út de omkriten fan har siel. Stadich, mei geduld. Ik ha dit gedicht al in kear of wat foardragen heard en alle kearen wie ik der stil fan.

It is sneintemiddei en we sitte by Poëzie in de Bres. Al sûnt 2007 organisearret Melvin van Eldik middeis (en jûnen) foar dichters. Hjoed steane in njoggental dichters op it programma, fan lokale begjinners oant betûften fan fierrens. Bianca Boer komt hielendal út Rotterdam en docht bliken in kollega fan my te wêzen: sy jout ek les oan de Schrijversvakschool.… Lês fierder

Taalkundige ferskillen tusken it Stellingwerfsk en it Gitersk?

Yn Op syn Gitersk I is de skiednis fan de opkomst en delgong fan it Nedersaksyske dialekt boppe de Tsjonger of Kuunder ferteld mei de taalsosjologyske achtergrûnen dêrfan. It die bliken dat de sterk geografysk bepaalde identiteit fan it Gitersk syn namme oant op it lêst bewarre hie. De fraach is no oft dat mei de taalkundige identiteit ek sa wie; kaam it Gitersk (yn Fryslân) noch oerien mei it oarspronklike dialekt út Oerisel of like it troch de tiid hinne mear op it Nedersaksysk fan Fryslân: it Stellingwerfsk? Wy (Jonkman en Versloot 2008: 101-103) hawwe doe wat jierren lyn yn Tusken Talen- koart troch de bocht miskien – it Stellingwerfsk en it Gitersk mei inoar lykslein (sjoch ynlieding Op syn Gitersk I), mar is dat op grûn fan de spesifike dialektale eigenskippen wol echt sa?… Lês fierder

Op ’t Frysk Boekefeest frijdeg ferhaalde Meindert Talma over syn nijste boek, ‘Wynroas’, ’t boekeweekgeskink dat presinteerd worde. ’t Gaat over ’n gremitige dwarsbongel die’t in Meinderts leven kwam. Meindert wou ’n radiofragmint dat hij hoord had brúkke in een fan syn nummers. ’n Stimmetsy in syn achterhoofd sait dat hij toestimming frage mot an de seun fan de man. Maar, bang om gyn groen licht te krijen, fraagt hij ’t niet, in de hoop dat de seun ’t niet te weten komt.

Lês fierder by Stichting Bildts Aigene … Lês fierder

Yn de praktyk fan it skriuwen blykt der ûndúdlikheid te wêzen oer hoe’t it û-lûd stavere wurdt. Yn dy earste sin komt dat lûd al fiif kear foar: trije kear skreau ik it as û en twa kear as oe. Guon hawwe noch lêst fan ferâldere wurdbylden.

Oant we yn 1980 in ferienfâldige stavering krigen, koene we sels in sin tsjinkomme as “Joun om acht ûre wurdt de foarstelling ‘Unfoech!’ jown.” Joun ([van]avond) en jown (gegeven) klonken (hast oeral) gelyk, mar it û-lûd waard net gelyk skreaun. Yn wurden as boun (bond), houn (hond) en foun (vond en gevonden) waard it û-lûd mei in ou oanjûn, mar yn jown net, want dat wie besibbe oan jouwe, in foarm fan it tiidwurd jaan.… Lês fierder