Foarôfgeand oan de ynternasjonale memmetaaldei skreau Piter de Groot syn kollum Dwers foar in grut part yn it Liwwadders (LC, 20 febrewaris 2026). Dat makke wat prakkesaasjes yn my los.

Neffens guon soe Leewarders yn stee fan Liwwarders in bettere oantsjutting wêze, De Groot brûkt se beide, mar miskien is dat in kwestje fan smaak. Feit is wol dat it Ljouwerter stedsdialekt benammen in sprektaal is. Mar hoe moat it dan as we dy skriuwe wolle? Sûnt der in woardeboek is, sjocht foar in protte Ljouwerters harren taal der fierstente Frysk út mei al dy streekje- en stipkeboel. De letter y kin wol ‘gewoan’ as ie skreaun wurde, de ch is foar harren mar oerdreaun en de ea is net nedich, dy hat it Hollânsk ommers ek net.… Lês fierder

Myrte Marije Veenbaas ferlear har mem yn de hjerst fan 2025, ien moanne nei de diagnoaze kanker. Yn de esseerige “septimber” op dit platfoarm, besiket se op ‘e nij betsjutting te jaan yn tiden fan ferlies.

30 septimber – fjouwer dagen foar de eutanasy

‘Slach dyn lilkens der op in boksbal út’, hat myn bêste freondinne sein. Om’t ik dy net haw, sit ik foar in kessen oer.

‘Goeie’, sis ik tsjin it kessen. Ik fiel neat, it moat in namme hawwe. ‘Goeie, kanker.’

Lês fierder by de Moanne… Lês fierder

Kan een computer begrijpen of een zin Drents, Limburgs of Gronings is? Onderzoekers van het Meertens Instituut besloten die vraag serieus te nemen. Met behulp van meer dan duizend Nederlandse dialectromans en een slim getraind taalmodel laten ze zien dat kunstmatige intelligentie verrassend goed is in het herkennen van streektaal. Dat levert niet alleen technische, maar ook culturele inzichten op.

Lês fierder by Neerlandistiek… Lês fierder

De Friese schrijver Willem Verf (1949) mocht op zaterdagmorgen 14 maart de Nederlandse vertaling presenteren van zijn vorig jaar geschreven Leafde yn Oarlochstiid (Ein Bratkartoffelverhältnis). Dat gebeurde in de Primera in het winkelcentrum in Damwâld waar eigenaar Wieger van der Weg zich een attente gastheer toonde. Verf werd voor deze gelegenheid geïnterviewd door journalist Rynk Bosma (1953).

Lês en sjoch fierder by RTV Noordoost… Lês fierder

‘Frânsen ite trije kear deis,’ seit ús Nederlânske gasthear wylst er it sop opskept. Wy sitte by harren thús, achter op it terrein fan de mas. ‘Nederlanners ite de lunch faak efter har computer of de telefyzje. En jûns ek nochris stipt om seis oere. In Frânsman fynt dat ferskriklik. Hjir ite se om healwei achten.’

De mas dêr’t wy ferbliuwe is in soarte fan midsiuwsk buorskip dat no brûkt wurdt as keammerkes, húskes en kampearplakken foar fakânsjegongers. Der sit ek noch in lytse pleats by. Om by harren yn ’e hûs te kommen moatst earst troch in doar mei dêrop: Chiens de garde.… Lês fierder