Dêr lei de skilder lekker te koesen, midden yn ’e bosk, op in iepen plak tusken it hege griene gers en fears. De man hie, dat koenen je sa sjen, mar in daaldersk plakje útsocht om ‘en plein air’, yn ’e frije natoer, te skilderjen. Der wie nammers gjin mis op dát it in skilder wie. De man hie syn palet en pinsielen tsjin in skilderskistje yn it gers setten. In opfâldber stuoltsje stie rjochtsûnder yn byld.
Soe er al wat makke ha, in akwarel of in stúdzje yn oaljeferve?. Dat foel net te sizzen. It skilderskistje stie mei de binnenkant fan it deksel iepen, nei de fredich sliepende jonge man takeard.… Lês fierder

‘Se rûnen en rûnen mar troch en songen “Ivich oantinken”, en hieltyd as se ophâlden wie it krekt, as oft harren skonken, de hynders, de wynflappen, op harren eigen ritme trochgongen mei sjongen.’ (Dokter Zjivago)

De heit en mem fan Ate Zondervan rûnen senuweftich om it lytse wite Simcaatsje hinne. It wie simmer 1960, in strjitte yn in saneamde ‘bettere’, arbeidersbuert yn Ljouwert.

Heit en dus de famylje Zondervan wienen de earste yn ’e strjitte west mei in eigen wein. Dêr wie heit Pyt tige grutsk op… sýn pronkjuwiel op tsjillen. Fan syn gaadlik plakje ôf op ’e efterbank seach Ate, in goederlaakse, kreaze jonge fan goed fyftjin, mei in pear priemkjende brune eagen en in reade krollekop, nei syn âlden, dy’t wol wat wei hienen fan twa clowns yn in sirkus…

Aanst soenen se drok en yn panyk tsjin elkoar oprinne, om’t it autootsje yn ’e brân stie en út ’e brânspuit allinne mar kleure serpentines kamen.… Lês fierder