Alice Nahon

Ferline jier ferskynde in biografy* fan Alice Nahon, de populêre Flaamske dichteres dy’t ta in myte útgroeide. Dêryn beskriuwt Manu van der Aa hoe’t dy myte ûntstie en wat de feiten wiene. Dy myte is lykwols noch altyd oantreklik. As lêzer, 75 jier nei’t Nahon ferstoar, moatte jo wol in bytsje gefoel hawwe foar dat ûnskuldige en sedige skepsel. De portretfoto’s dy’t yn har dichtbondels printe waarden meitsje it jo maklik: sjoch har wûnderlike wite klean, har weemoedige eagen, in suvere maagd allyk.
It grutte publyk fûn dat prachtich. Dêrsûnder wie se nea sa ferneamd wurden. Har earste beide bondeltsjes – Vondelingskens en Op zachte vooizekens – meitsje my noch altyd hielendal weak.… Lês fierder

Ik wie dwaande mei in stikje oer myn favorite bylden yn de iepenbiere romte. Boppe-oan steane de mammoeten fan Tom Claassen yn de Flevopolder by de A6 lâns.
Steane dy kolossen te dreamen?
Twad is de frouljusfiguer fan Wladimir de Vries, dy’t Lânbou en Feeteelt symbolisearret, by de Grinzer Herebrêge. It is in wat mûtel frommes, mei ien foet op in keal, sa komt dy skonk prachtich út. Dat je brûns sa bewurkje kinne dat it sêft as frouljusfleis liket te wêzen!
Op it tredde plak stiet al hiel lang it oarlochsmonumint op It Hearrenfean. De namme fan de ûntwerper wie ik kwyt, dus even Googelje foar’t ik fierder skriuw.… Lês fierder