Juster line ik mei de earmtakken op ’e balustrade fan ’e galerij fan it flatgebou yn Kanaleneiland dêr’t ik in appartemint hier. Myn buorfamke gie de doar út en sei by it passearjen: ‘Even van het laatste zonnetje genieten!?’
‘Zeker,’ kaam it út myn mûle. Wylst ik fierder line frege ik my ôf oft se werklik miende dat ik stie te genietsjen fan it ‘lêste sintsje’. It like der hjoed op dat de hjerst no echt oan ’t mâltjirgjen slaan sil, mar goed, ek yn de winter wjerkeatst it sinneljocht wolris op ’e iisbaan.
Ik stie dus te lynjen. Dêrfoar hie ik al besocht om te lêzen yn in stúdzjeboek foar in fak dat ik falle litten ha, en ik hie in pear foto’s nommen fan it útsjoch.… Lês fierder