Feuilleton

10

Se wiene in skoftke stil.
‘In liif, de ereksje fan ’e neakene stilte, de heimsinnige eachopslach fan stien,’ sei Seleina doe, ‘ik wit net wêr’t ik it wei ha.’
‘Sille wy der mar mei kappe?’ sei Catrinus.
Alexander gong fan it bêd ôf en neaken nei ûnderen ta. Seleina draaide har op ’e side om te sliepen. Catrinus gong der doe ek ôf, klaaide him oan en doe’t er ûnder kaam, woe er fuort ôfstekke nei hûs ta, mar Alexander sei: ‘Wat tinkst fan my?’
‘Hoe bedoelst?’
‘Dat ik hjir by Seleina bin.’
‘Eins neat. It is Seleina har libben.’… Lês fierder

feuilleton

9

Se ieten as neigesetsje in fanillepuddinkje begetten mei sûkelade en iis en slachreamme derby. Doe’t se it lêste hapke nei binnen wurke hie, seach Seleina Alexander fernuvere oan. Hy hie samar ynienen sein: ‘Hasto der noait oer prakkeasearre, Seleina, om mem te wurden?’
‘Hoesa?’
‘Do wiest sa’t skynt even yn dreamelân, miskien al op Peaske-eilân, mar Catrinus en ik fregen ús ôf oft wy ús foarstelle koene om as heit diel út te meitsjen fan in húshâlding?’
‘Ik ha noait de ambysje hân om mem te wurden. Fansels ha ik der wolris oan tocht. Ik soe it net kinne, tink.’… Lês fierder