‘Hjir is’t drokker as wêr’t ik sa krekt wie,’ hearde ik in stim achter my, wylst ik yn in grôtfolle slachterswinkel op myn nûmer stie te wachtsjen. Ik seach om en dêr stie in mantsje fan sa’n santich/tachtich jier, kreas yn ‘t pak en hy wachte nijsgjirrich myn antwurd ôf.
‘Soa,’ sei ik, mar dat wie him fansels net nei’t sin en hy besocht it noch ris.
‘Wat nûmer ha jo, ik ha fjouwerensechstich.’
Ik hie ienenfyftich en se wienen noch mar by njoggenentritich, dat tiid foar praten genôch.
De man ferfolge: ‘De frou hat my hjir hinne stjoerd, nije slachter no, alles is suver fergees.… Lês fierder