Giny Bastiaans

Ferkeard ynskat

logo.ensafh

Yn it healtsjuster stie ik by de pompoenen ferwoest de 47ste slak troch te knippen. Ik skrok my sawat in ûngelok doe’t ynienen freon M njonken my stie.
‘Wat dochstû no?’ tettere hy yn myn ear.
‘Dat sjochst dochs wol?’ raasde ik werom.
‘Hoechst net sa te razen,’ sei er fyntsjes, ‘Ik bin net dôf.’
‘Dat bist wol,’ snaude ik werom, ‘mar dêr giet it no net om.’
‘Ik fyn dat neat foar dy,’ sei er, en aaide my oer de holle mei de oprôle krante dy’t er yn ’e hân hie. ‘Oars pakst se altyd sachtsjes op. Dochst de slakken yn in ammerke en dan yn de kontener!’… Lês fierder

Giny Bastiaans

Lekker

logo.ensafh

‘Agoeie’, hearde ik efter my. Dat koe net misse, dy stim wie fan Afke. Dy koe sûnder mankearen gesellich oer de grins fan oardel meter hinne prate.
Afke kaam ik gauris tsjin yn de Appie Hein. En dan hienen we altyd itselde petear. No is it net sa dat Afke en ik al jierren goede freondinnen binne, wy hawwe noch noait by elkoar oer de flier west. Mar as koroana der net tusken kaam wie, wie dat der ûnderwilens grif in kear fan kaam.
Afke en ik, wy binne lotgenoaten. En dat jout in bân. Wy hawwe yn deselde tiid de man ferlern.… Lês fierder

Giny Bastiaans

Habtamu

logo.ensafh

Ik kaam har yn it sintrum fan Burgum tsjin. Wat seach se wyt om ’e snút. Dat wie ek gjin wûnder, se hie har man in pear wike lyn ferlern.
Ik frege hoe’t it mei har gie. Mar dêr joech se gjin antwurd op.
‘It giet net goed mei de partij,’ sei se. ‘Mar ja, dat is gjin nijs. Myn man hat him der dea oan ergere. Hy sei: “Se meitsje it der ek nei. Dat se net mear op ús stimme. Alles is ommers opdoekt. It ombudswurk, fakbûnswurk, de reade roas op 1 maaie. Yn ’e ried sitte gelearde minsken, mei in goed ynkommen.… Lês fierder

Giny Bastiaans

Sutelje

logo.ensafh

De Antarctica man stie foar de doar by buorfrou. Ik fernuvere my der al jierren oer dat sa’n man noch altyd klanten hie. Hy wie de lêste der Mohikanen sis mar, fan in lange rige sutelders dy’t oait oan ’e doar kamen of troch de Buorren giene om wat te ferkeapjen.

Tûzen jier lyn kaam der by ús ek sa’n ien. Earst wie dat Klaas de Djipfriesbaas, dêrnei kaam Jelmer, troch de bern ûnearbiedich: Jel de kâlde frikandel neamd. Mar dat koe him neat skele. Hy krige by ús in bakje kofje. Mei wat derby. En de bern wiene wer dik tefreden mei in fikse doaze Raket iislollys yn de djipfrieskist.… Lês fierder

Giny Bastiaans

Moai rêstich..

logo.ensafh

Ik moast by de stienhouwerij wêze om no einlings in beslút te nimmen. Oer in stien, in tekst, in plak.
De útfeart hie al fiif jier ferlyn plakfûn, mar de urn mei myn leave deryn stie noch altyd thús. Dat koe om my wol sa bliuwe, mar dat hie hy net wollen. Hy wie foar dien wurk meitsje. Besluten nimme.
En ja, oait soe ik dy kant dochs ek útgean. En watfoar kant, dêr woe ik sels eins wat oer te sizzen ha.

Yn de hal fan de stienhouwerij die ik fuortdaliks in stap werom yn de tiid. Mar dêr wie ik oan wend, die ik dat alle dagen net, noch hieltyd, in kear as wat?… Lês fierder

Giny Bastiaans

Leafde yn tiden fan Koroana

logo.ensafh

22 Maart 2020

Juster woe ik it ynienen net mear leauwe. Dit kin dochs net wier wêze? Dit moat sa’n nachtmerje wêze, dêr’t ik mei eefkes troch de keamer te rinnen, bytsje wetter drinke, wer út stap en mei in sucht fan ferlichting fêststel dat it mar in dream wie?
Nee, dit is echt. Stjerrende wier! It Koroanafirus komt tichterby!
Fan de iene dei op de oare it hiele libben op ’e kop!
Yn ien kear dien mei ús moaie frije libben. En dat dat in prachtich en frij libben wie, kringt no pas goed ta my troch.

Kom, lit my der mar efkes út gean, betocht ik.… Lês fierder

Giny Bastiaans

Hier

logo.ensafh

Hymjend plante de frou twa grutte tassen op ’e bank foar my en plofte der doe tuskenyn. Ik hie har wol draven sjoen op it perron, se koe noch krekt de trein helje foar’t de masinist op it fluitsje blies.
‘Hèh,’ pûste se, ‘ik sit.’
Se hie sa’n âlderwetsk trochskinend reinkapke oer it hier, dêr’t sa te sjen krolspjelden ûnder sieten. Krolspjelden? Bestiene dy noch? Fan dy rôze of blauwe stikelbarchjes, dêr’t je in tûfe hier omhinne draaiden, dêr’t dan wer in pin trochhinne moast om sitten te bliuwen. En dan foaral net te fier stekke, oars wie it ‘AU FERGEMY!’.… Lês fierder