It nijs wie net mear te hurdzjen. Oarloch, bommen, gûlende bern, stikkene flats, sykjende helpferlieners. En de paus koe oer frede preekje wat er woe, de grutte mannen joegen in grutte mûle werom en giene troch.

De holle wie my dwyl fan al dat nijs en ik moast derút. Eefkes in bakje kofje helje en in broadsje kroket. Miskien dat ik dan wer yn frede leauwe koe.

Ik rûn streekrjocht nei it restaurantsje yn de Hema. Moai plakje fansiden. Foar my oer siet in frommeske, ek mei in stikje bôle mei in kroket. Sloardich opstutsen griis hier. Soarchlik kopke. Se seach my hieltyd oan en ik seach werom.… Lês fierder

Ik wie hjoed yn ’e tún dwaande om alle deade en âlde blommen op te rêden. Dat gie earlik sein betiden wat te mâl. Oars gean ik der altyd hiel foarsichtich mei om, mar diskear siet my wat yn it paad en skuorde ik al te fûl op dy earme planten om. Och och, dy kinne der dochs ek neat oan dwaan dat it sa’n binde is yn ’e wrâld. No wer dy bommen yn it Midden-Easten. Jakkes noch ta.
Oerbuorfrou stuts de dyk oer en sei: ‘Wat is it wat yn ’e wrâld, net buorfrou?’
Ik fertelde wat ik krekt yn ’e krante lêzen hie.… Lês fierder

De snie is fuort en it natuerpaad is wer te berinnen. Ik soe krekt dy kant út gean, doe’t ik ien by ús Lytse Bieb stean seach. In jonge frou. Ik moast eefkes neitinke wa’t it ek al wer wie, dy jonge froulju sjogge der sa faak itselde út. Lang blond hier mei ljochtere streekjes deryn. Allegear op dyselde wize knipt en föhnd. Dyselde wynbrauwen, dyselde goudkleurige earbellen, dyselde lange neils. Ik sei: ‘Goeie.’ Sy sei neat werom. Ik besocht it nochris in kear, ien kear in doarpsminske, altyd in doarpsminske, no? Dus: ‘Sit der noch wat tusken?’

Doe seach se om.… Lês fierder

It binne de lêste dagen fan it jier. Yn de sportskoalle wie it drok fan ’e moarn. Elk woe de krystkilo’s der leafst yn ien moarn wer ôf switte. Want te hearren oan de ferhalen hie elk noflike dagen hân. Tafels fol mei iten en alle bern en pake- en beppesizzers der omhinne. Yn goeie harmony.
Nei de krystferhalen kaam it petear op foarnimmens foar it nije jier. En de sfear op en om de apparaten waard suver wat oerémis. Der waard mear praten en lake as switten. ‘De kaakspieren wurde aardich traind hjoed,’ sei R. de sportskoallehâlder.

In grutte keardel dy’t ik dêr wol faker sjoen en benammen heard hie, stie foar de spegel syn búkje te besjen.… Lês fierder

De man oan de oare kant fan it paad yn de trein die my oan ien tinken. Syn lûde stim lei in daam yn myn holle. Ik koe der net by komme wa’t dit ek al wer wie. Dat steile hier, rjocht oerein, dy wat skeane noas. Dy grutte earen. Dat opheljen fan syn noas mei dat snúfke.

It wie in boaze man. Dat fûn ik eins net by him passen. Gjin idee wêrom’t ik dat fûn. Lykas elkenien hie er it oer de polityk en miende er te witten hoe’t it siet. En noch slimmer, dat er it by it rjochte ein hie.… Lês fierder

Ik skode mei myn oploege winkelkarre by de kratten bier en frisdranken del en at it dêr no fan kaam, fan al dat wiete spul, ik wit net, mar ynienen fielde ik dat ik foar’t ik fan hûs gien wie, earst noch nei it húske moatten hie. Koe ik it lang lyn mei wat taknipen noch in aardich skoft folhâlde, op dizze leeftiid slagget dat net mear. Wat soe ik dwaan? Karre steanlitte en freegje at ik it húske eefkes brûke mocht? En wêr’t dat dan te finen wie? No ja, ik wie klear mei de boadskippen, ik koe wol nei de kassa en dan tagelyk myn koarting fan de Postkoadelotterij ynleverje.… Lês fierder

Hjir ha wy in klopper op ’e doar. Myn bettere helte is der net sa wiis mei, want hy heart de klopper net altyd. Ik fyn it prachtich en dêrom gean wy net oer op sa’n nijmoadrige, mei sa’n dingdong en noch slimmer, in kamera dy’t sjen lit wa’t der foar de doar stiet. Wy ha altyd noch ús keukensrút dêr’t we elkenien sjen kinne dy’t by de doar komt. Dat bringt wol mei dat wy net op de buertapp filmkes sjen litte kinne fan in jonge mei in pet op dy’t fertocht by de hûzen lâns rint. Sa as lêstendeis in tal minsken die.… Lês fierder