By de âlde skuorre

Ik ha wer disel en dêrom beslút ik dyselde jûns noch nei de âlde skuorre te riden, dêr’t ik in berjocht fan Vladimir ferwachtsje. Tweintich minuten letter passearje ik de kapel wijd oan Saint-André, beskermhillige fan de ferskoppelingen. Der stiet in byld fan him oan ‘e oare kant. Hûndert meter fierder leit myn skuorre. Ik parkear de wein op it gers efter de skuorre, mei frij útsjoch oer de greide en de beboske heuvels yn ‘e fierte.
Ik lit hjir it hiele sirkus frij: Sytse, Maaike en de fiif katten Avaritia, Invidia, Superbia, Ira en Acedia. Stik foar stik taboenammen om ûnheil ôf te kearen en it needlot geunstich te stimmen.… Lês fierder

‘Ik bin gjin fucking tema’, skriuwt Tryntsje van der Steege yn de ynliedende
briefwiksel fan Ensafh nr. 4, it frouljusnûmer dat yn augustus útkaam is. En oer
gendergelikens yn de literatuer: ‘Ik wol it hjir hielendal net oer ha, mar we sille it
deroer ha moatte’. Myrte Marije Veenbaas antwurdet: ‘Miskien moatte we yndie de
fokus wol ferlizze fan in oplossing sykje nei romte kreëarje foar feroaring’.
Ja, de mingde gefoelens oer de needsaak en nut fan dit tema wiene oanwêzich. Mar
no’t it resultaat dêr is, fiere we mei in ekstra tsjokk temanûmer én omtinken foar
froulike auteurs op de site de kommende tiid al it moais wat froulju skriuwe.… Lês fierder

Grut Ljouwert, tongersdei 23 juny 2038

Om’t ik neat witte woe fan it ferplichte befolkingsûndersyk, moast ik my hjoed melde by it National Test Center. Ik wie der geandefoet hinne set om it ien en oar foar mysels wat gewoaner te meitsjen. Lykas altyd wie der gjin minske op ’e dyk. It grutte gebou lei oan ’e râne fan de stêd njonken in ferfallen yndustryterrein. It wie opboud fan grize bakstien. Ik seach gjin ruten oan de strjitkant en der wie mar ien yngong: in poarte sûnder doarren. Ik koe sa trochrinne. Yn de hal wie it leech. Ik seach allinnich yn it midden in muorre fan reade bakstien, ek wer mei in poarte.… Lês fierder

In kluzener wie er net, mar sûnt syn pensjonearring kaam Willem van Gelre wol minder bûten. Syn dochter hie sein dat er syn hoal útkomme moast. ‘Heit moat mear kontakt meitsje.’ It hoal wie de souderromte dêr’t syn buro stie. In frij tsjustere romte dy’t de hiele boppeferdjipping omfette fan de âlde gernierswente. Wat die er dêr de hiele dei? Strune op ynternet, e-mails beäntwurdzje, boeken lêze en krantsje. As syn dochter derop stie dat er him alle dagen in healoere te kuierjen sette, luts er in fiis gesicht. It flakke lân, de blauwe klaai, de hurde wyn, it stie Willem net oan.… Lês fierder