Dêr ûntkomt nimmen oan. Hoe faak, de mjitte wêryn en op hokker wize is like divers as it minskdom. Fansels binne der oerienkomsten en parallellen. Dat helpt soms in bytsje, buormans leed is buormans treast, bist net de iennichste. Mar it skrap setten op him sels is puer persoanlik. Soms hat it te krijen mei in yngripend barren. Ek dat giet nimmens doar foarby. By de ien wat faker as by de oar en it ferskilt ek kwa emoasjes.
It foarjier stie altyd bol fan ferwachtings, de simmerfekânsje … wêr sille we no wer ris hinne?
De bern makke it net it measte út.… Lês fierder

Wat…? No, der is genôch wat om antwurden freget. Kin ek mei AI, mar is dat oan te rieden? Ast witte wolst hoe’tst boerekoal klear meitsje moast krijst reedlik adekwate ynstruksje. Mar neffens guon dokters kinst der ek terjochte mei in ûntrêstigjend read plakje op ’e earm dat wat jûket en sels ek mei psychyske noeden. Soks oan Musk en konsorten tabetrouwe? Dêr ha ik wol flink wat twivels oer.
Mar dêrbûten is der alle dagen wol wat dat ferbjustering tewei bringt, fariearjend fan ‘se dogge mar’ oant ‘hoe kin dit yn ’e goedichheid’.
Foarbylden? By ’t soad! Foar alle nasjonale en miskien noch wol mear ynternasjonale ûnheil hast oan ien kollum lang net genôch.… Lês fierder

Der driuwt in wat blau-eftige dize myn tún yn, snie op komst. Fansels net sa folle as yn febrewaris 1979. Dat wie in âlderwetske, strange winter, mar mei ôfwikseljend snie en izel wol wat ritich. Ek al rieden der auto’s op ’e Iselmar en waard der rûnom reedriden, in Alvestêdetocht siet der net yn. Snieskowers sakken op de rûte spontaan troch it iis.
Foar de feroaring ha wy no wol wer ris izel, mar in sniestoarm sa as doe, ho mar, op ’e nij in winter fan neat.
Ik tocht werom oan dy fan 1979 en dêrby tagelyk oan ús earste auto, in reade 2 CV, doe al aardich op leeftiid.… Lês fierder

Dêr tinkst yn it nije jier wer wat mear oan. Want de takomst bliuwt, ast wolst as net, boppedat ûnfoarsisber. ‘Meitsje dy net drok,’ wurdt dêrom gauris sein, ‘it komt dochs oars ast tinkst,’
It makket in soad út hoe’tst dermei omgiest. In pessimist sjocht allerhande apen en bearen, wylst in optimist mient dat it allegear wol goedkomt. By de measten is it faaks ôfwikseljend beide, ôfhingjend fan allerhande bykommende faktoaren.
Mar … dochs sitte guon earder yn ’e lytse loege as oaren dy’t wat minder swier op ’e hân binne.
Hoefolle takomst is der noch ast 83 bist? It grutste part fan it libben leit dan efter dy, mar hoefolle tiid is der noch, sitst al yn blessueretiid en hoe giest dêr dan mei om?… Lês fierder

Yn de fjirde iuw brocht de biskop fan Myra (Turkije) trije fermoarde teologystudintsen út in pikeltonne wer ta libben. In misdiedige kastlein woe der lekkere fleispasteitsjes fan meitsje.
By in earme heit dy’t foar gjin fan syn trije dochters in breidsskat betelje koe, waard trije kear yn ’e nacht troch in finster in pûdsje mei jild yn in skoech by de hurd goaid.
Sint Nicolaas, Sinteklaas op syn Frysk, ferhuze mei in moarske húsfeint en in skimmel nei Spanje. Ien kear yn ’t jier, op fiif desimber komt er ek yn Nederlân.
De reis per stoomboat is mei heimsinnigens omklaaid, spannend en fol ferwachting.… Lês fierder

Sa no en dan driuwt nostalgy my nei Turkije en Grikelân. Wat sei …? Skrik net, ik bedoel in twatal boskperselen op it eardere lângoed fan State ‘De Klinze’ by Âldtsjerk.
De aadlike famylje Van Sminia hiene dy, benammen bedoeld foar hakhout, oanlizze litten fia lukrative Turks-Grykske obligaasjes, dêrom de nammen.
Myn pake as boskwachter, myn heit en syn bruorren as túnkers wiene yn tsjinst fan de Van Sminia’s, dy ’t se ek holpen by it jeien. Letter hiene se sels in grutte kwekerij efter Stania State yn Oentsjerk.
Yn ’e simmerfakânsje útfanhuze ik by de twa omkes en tante, alle trije frijfeint en – faam bleaun.… Lês fierder