Linda de Haan, de nije Berneboeke-ambassadeur fan Fryslân

logo.ensafh

Linda de Haan is fan jannewaris 2026 ôf trije jier lang Berneboeke-ambassadeur fan Fryslân. Sy jout de promoasje fan it Fryske berneboek in gesicht. Linda is de tredde BBA en bysûnder is dat sy neist skriuwer en ferhaleferteller ek yllustrator fan berneboeken is.

Hokker idee soesto as BBA graach útfiere wolle?
Linda: Ik bin noch mar koart lyn begûn as BBA, mar de skoalbesites oan basisskoallen fyn ik altyd moai. It leafst wol ik op plakken komme dêr’t ik echt wat bydrage kin oan de lêswille fan bern. Dêr ha ik ek de dosinten en de direksje by nedich. Dêrom bin ik no noch oan it pionierjen: ik ûndersykje ferskate manieren hoe’t ik dat it bêste oanpakke kin.… Lês fierder

Blog Lomme en Jan Schokker: Ferhaaltsje foar it sliepen

logo.ensafh

Yn dit tiidrek, mei dizze minsken, hie God de opdracht krigen om almachtich te wêzen. Dat wie foar har gjin ûnredsum wurk, se liet de natuer gewoanwei syn dingen dwaan. O ja, se moast ek noch in treastger wêze en de minsken tsjin it kwea behoedzje. Dat wie hielendal net sa dreech: dizze minsken hoegden mar oan har te tinken en de kracht fan it leauwen die it wurk. God wie wol tefreden. It koe better, mar it hie ek folle minder wêze kind.

Lês fierder by Lomme en Jan SchokkerLês fierder

Jemke Visser Jemke Visser

Snie en it is gjin Dútske auto

logo.ensafh

Der driuwt in wat blau-eftige dize myn tún yn, snie op komst. Fansels net sa folle as yn febrewaris 1979. Dat wie in âlderwetske, strange winter, mar mei ôfwikseljend snie en izel wol wat ritich. Ek al rieden der auto’s op ’e Iselmar en waard der rûnom reedriden, in Alvestêdetocht siet der net yn. Snieskowers sakken op de rûte spontaan troch it iis.
Foar de feroaring ha wy no wol wer ris izel, mar in sniestoarm sa as doe, ho mar, op ’e nij in winter fan neat.
Ik tocht werom oan dy fan 1979 en dêrby tagelyk oan ús earste auto, in reade 2 CV, doe al aardich op leeftiid.… Lês fierder

Giny Bastiaans

It regearakkoart

logo.ensafh

De snie is fuort en it natuerpaad is wer te berinnen. Ik soe krekt dy kant út gean, doe’t ik ien by ús Lytse Bieb stean seach. In jonge frou. Ik moast eefkes neitinke wa’t it ek al wer wie, dy jonge froulju sjogge der sa faak itselde út. Lang blond hier mei ljochtere streekjes deryn. Allegear op dyselde wize knipt en föhnd. Dyselde wynbrauwen, dyselde goudkleurige earbellen, dyselde lange neils. Ik sei: ‘Goeie.’ Sy sei neat werom. Ik besocht it nochris in kear, ien kear in doarpsminske, altyd in doarpsminske, no? Dus: ‘Sit der noch wat tusken?’

Doe seach se om.… Lês fierder