Foar Gerrit Benner
Lit it útspansel spanseljend ljochtjierren ljochtsje
Lûk ûndertusken de burd fan in God, bliuw attint
As dyn stjerre-eagen mar fûnkje en fjurkje
As dyn reade lea lâns leafde fol wolkens sylt
As it blau fan it wetter de loft en oarsom is
It hiele hielal dyn byld en bea
Wês dan dyn eigen kleurryk wûnder
Readen, gielen, grienen, swarten
Sykheljend sykjend silend
Ach ja tink fral oan de blauwen
Oars eins neat!… Lês fierder
wylst it andante fan de njoggen
entweintichste fan mozart my troch
de holle sjongt sjoch ik fierderop
in ein op in oare ein klimmen
en de leafde bedriuwen wylst er
har rûch ûnder wetter triuwt har heal
fersûpt en dêrnei rêstich fuortswimt
ik ferivigje fernuvering
op it deksel fan in Klikobak… Lês fierder
Strutsen lekkens slute meagere skonken
yn in blau-markearre stiselwrâld
fan seil en trochlizzen, fan lije, giele pûdsjes
Dyn plestik/porsleinen domein
lit lânskomoeren oan fuotteneinen skowe en
azemje yn: neat te melden
úttard pearsk-iere-fel striele
Tusken muorren fan floers wurde flústers wiksele,
wurdt tuiketuike kofjedronken:
yn dit ûnbidige bêd bist hast kwyt,
brutsen yn tûzenfâldich krakelee
swijend makkest lûd om ’t leven
makkest minne nachten en
slepende dagen
yn it lûd fan wite birkenstocks
(8 febrewaris 2008 ferskynt Grytsje Schaaf har dichtbondel ‘sûnder sweltsjes’ by de Friese Pers Boekerij)… Lês fierder
Ik bin in ko
en ik stean yn ’e stâl
en godtank
ha ’k neat te krijen
mei eamelerij
oer hegere nivo’s
fan bewustwêzen
(8 febrewaris 2008 ferskynt Hidde Boersma’s dichtbondel ‘De rop om Doede’ by de Friese Pers Boekerij)… Lês fierder
Nei in fers fan William Carlos Williams
doe’t ik line tsjin in beam yn it wâld
bekommend fan myn troch mysels oproppen leafde
seach ik ôfwêzich nei de stjerren
krekt as socht ik troch de tûken wat oars yn de blauwe nacht
en in momint seach ik mysels lynjend tsjin in beam
dêrefter it lûd fan in grutte party yn de apparteminten fan New York,
wolskepen skilderings op de muorren, faam,
kraantsje-sûgen en triennen,
jild en arguminten fan grutte saken
de kultuer fan myn generaasje
myn eigen wrede machtferbyldings
myn eigen wrede siel notearret
op mominten fan isolaasje opnommen dreamen
piercings, sekwinsjes fan nachtlik tinken
primitive ylluminaasjes
ûngemaklik fielen dat de wite kat
dy’t op ’e tafel sliept
op in momint syn eagen iependwaan sil
en nei my sjen
ien soe yn wilmapas sitte kinne
registrearjend de ferskiningen yn it fjild
sichtber fan de hingelmatte ôf
útsjende oer it skaad fan de greide
yn hiel it foarfjild fan de ivichheid
in dwercheftich reiden dak
ûnder yn it gers op in holle ôfdracht
ûnder in hege massa fegetaasje
weitse op de wylde hoeke
it lange skaad fan de berch dêrjinsen
op koarte ôfstân
syn yndividuele hierline fan beammen
fyn en donker lâns de richel trutsen
tsjin it transparante loftljocht
skuorren en gatten yn ’e blauwe loft
en fealgiele skitteringen fan wolken
ferdwinend ûnder de oare side nei it suden
(Yn febrewaris 2008 ferskynt Jelle de Jongs dichtbondel ‘Ik ha fochten mei myn soan’ by de Koperative Utjowerij.… Lês fierder
soms
soms lústerje ik út myn drokke libben
nei bekende fuotstappen op it hiem
ús heit komt wer de keamer yn
wy fûstkje sa as we altyd dienen
‘hoe giet it mei de bern,’ freget er
en ik sis: ‘goed, se wurde al grut’
hy knikt mei swijende blik
syn eagen stoarje nei in leechte
inkele minuten sitte we stil
neist elkoar, krekt as doe
wy ha gjin wurden nedich
‘ik moat wer fuort soan.’ en ik
begryp syn driuwfear, de dea
kin gjin momint mear sûnder him… Lês fierder
leave, do praatst sa maklik
oer hoe goed it giet
en hoe lokkich ast bist
mar leave, ik sjoch rimpeltsjes
by dyn mûle, by dyn eagen,
as in ierpel droeget dyn hûd stadich út
hast it sa troffen yn it libben,
do kenst de wrâld en de wrâld ken dy,
se kinne net om dy hinne
mar leave, dyn hier hat de kleur fan henna,
brûkst mear en mear make-up
en dyn liif wurdt hieltyd skraler
leave, ik hâld fan dy,
mar myn leafde ferskromfelet
stadich, stadich, fluch… Lês fierder