Wylst ik oer de sneldyk wiskje
Sjoch ik hommels rjochts in auto
Mei dêrop sa’n eachleas fiskje.
De bestjoerder gappet my nei
Ferjit syn hjerring, poan of blei.
Gjin idee wêrom’t er sa sjocht,
En by it talud op fljocht.
Ik tink noch: minsken, ’t is wol tryst
Samar dea, de deis foar kryst.
Dan jou ik gas, ferfetsje myn reis.
Myn kenteken is seis seis seis.… Lês fierder
Soe hy it sjen dat út my
leaden diggels drippe
oplosse yn wyt goud
dat skaaft en skrynt
Dat baarnt as de wyn it
raamt en mei sâlte
twirren my de eagen
ûntfytmannet
Fielt hy dan net de ile lucht
út einlûden dy’t mei
nullefingers ropt
nei raubleat fleis
Ik sjoch him net riljen as skodzjen
Hy wachtet op my
op myn sâlt en dat
moat ik garje
ik bin de sâltman… Lês fierder
1.
Wyn fan west nei east wisket en it strân jaget dy ien kant op.
Werom kinst inkeld yn ’e lijte dêr’t it dúnet,
mar oaren bin’ dy dêr opmurksum.
In tûke slacht dyn each op blyn begeanber paad
en dit eilân ûntfytmannet dy de wittenskip fan de twadde beam,
mei triennen. Wriuwt de sliep fan foar- en neiferjitten út.
Fan kommende omfal, en wat it dy koste om fan in jonge wylch
dyn twigen te ferflechtsjen ta it skerm njonken de woartels
fan ’e iik. Waans skaad te swier wurdt.
Betinkst dat de wize frou trije leafbeammen neamde.
2.… Lês fierder
April 5th
Talk TalkHere she comes
Silent in her sound
Here she comes
Fresh upon the ground
Come gentle spring
Come at winter’s end
Nij mei ljocht en lûd begjin ik
in perpetuum mobile
fan de fjouwer tiden
nei it skynt
Yn elke sike kym en ein
komt, sjocht net werom
De longen fol mei de lucht
fan de gersmoanne
en ynhâlde
by alles wat komt
… Lês fierderLet me breathe
Let me breathe the colour of spring
Rôze wolken sa’t jim dy wol kinne
út de gedichten fan Abe de Vries
bedekke heal en heal de sinne dy’t ûndergiet
tusken de omkanten fan bûthús en rûchskerne
en yn de lannen ûnder dat lette ljocht
neukt in stel doarpsjonges in skiep.… Lês fierder
Ik bin de heuvels en falleien
dy’tsto bekrûpst mei floeiend liif
hoassokjend oer de simmergrûn
basalt in pels
Sa klien en linich as yn de sinnetiid
sa swier slûpst yn de lange nachten
as brekkend diggelguod troch myn tûken
om del te saaien as in fûgel fan iis
Bisto wêr’t ik op wachtsje
om myn leaten oer te jaan
oan dyn riten fan skossen en jiske
It ôfstekken is dyn antwurd
ik goai myn lân los
ekers moatte wer bewoeksen… Lês fierder
yn side 29 fan de nrc sit in tegelgrut gat
dwars troch de tafel hinne
in famke yn in swart T-shirt
sjocht mei iepen mûle
nei in wite knyn
of wa wit nei grize planten of sa
yn har swart mei wite tún
fjouwer pianofingerkes op ‘e foarholle
in haadletter S fan hier rjochts fan de skieding
(links foar de bûtengatske waarnimmer)
drapearre – ja sa liket it echt –
oer in skouder dat sêft wêze moat en waarm
sels yn dy swart-wite wrâld
oars kin ik ek wol oan allah leauwe
of oan swevende sinezen sûnder swiertekracht,
oan spontane generaasje of flugger as it ljocht
en om it gat hinne stiet skriuwen
oer dat it famke
skriuwt oer minne en mûning,
oer slange en ierde en oer
en oer snakken naar kruisbestuiving
ik mei net sa grut wêze
grutter as tegelgrut bin ik al
mar wie ik in wite knyn,
no, dan wist ik it wol… Lês fierder