Rôze wolken sa’t jim dy wol kinne
út de gedichten fan Abe de Vries
bedekke heal en heal de sinne dy’t ûndergiet
tusken de omkanten fan bûthús en rûchskerne
en yn de lannen ûnder dat lette ljocht
neukt in stel doarpsjonges in skiep.… Lês fierder
Ik bin de heuvels en falleien
dy’tsto bekrûpst mei floeiend liif
hoassokjend oer de simmergrûn
basalt in pels
Sa klien en linich as yn de sinnetiid
sa swier slûpst yn de lange nachten
as brekkend diggelguod troch myn tûken
om del te saaien as in fûgel fan iis
Bisto wêr’t ik op wachtsje
om myn leaten oer te jaan
oan dyn riten fan skossen en jiske
It ôfstekken is dyn antwurd
ik goai myn lân los
ekers moatte wer bewoeksen… Lês fierder
yn side 29 fan de nrc sit in tegelgrut gat
dwars troch de tafel hinne
in famke yn in swart T-shirt
sjocht mei iepen mûle
nei in wite knyn
of wa wit nei grize planten of sa
yn har swart mei wite tún
fjouwer pianofingerkes op ‘e foarholle
in haadletter S fan hier rjochts fan de skieding
(links foar de bûtengatske waarnimmer)
drapearre – ja sa liket it echt –
oer in skouder dat sêft wêze moat en waarm
sels yn dy swart-wite wrâld
oars kin ik ek wol oan allah leauwe
of oan swevende sinezen sûnder swiertekracht,
oan spontane generaasje of flugger as it ljocht
en om it gat hinne stiet skriuwen
oer dat it famke
skriuwt oer minne en mûning,
oer slange en ierde en oer
en oer snakken naar kruisbestuiving
ik mei net sa grut wêze
grutter as tegelgrut bin ik al
mar wie ik in wite knyn,
no, dan wist ik it wol… Lês fierder
it bliuwt ûngewoan
troch de eagen fan myn soan
sjoch ik mysels oan
(senryû VII)
it is nachtfroasttiid
wolkens stoarmje lâns moanne
myn siele streamt mei
(haikû V)
it is te betiid
om my no al út de dream te draaien
en myn plakje yn it radarwurk te besetten
yn dizze kokon, fjouwer heech
efter dekadint fersliten kleden
fiert it oerwûn fakuüm feest
wyld faleriaantreksel wurket út
tusken beide earen brekt
eltse tinzekronkel iepen
mei de nacht dy’t my op reis naam
nei nimfen betsjoenend op it dûnsdek
rabjende seelju oan ’e swier
yn moarnsrûzen falt de wjerstân fuort
stjit ik it oertallige wer teplak
bleau noch efkes lizzen
ôfknapt wurch betink ik my:
it is te betiid… Lês fierder
op in ôfhandich fytspaad
waard in al wat âldere frou
troch in jongbaas fan ’e fyts lutsen
en de boskjes ynsleept
dêr waard hja brút ferkrêfte
doe’t de dieder paden makke,
helle de frou har slipke út ’e mûle
en rôp him oandien nei:
moarn selde plak, selde tiid?… Lês fierder
Fan ’e moarn alwer in Doede,
alwer in Doede op ’e dyk.
Leave skat, der bin’ tefolle
Doedes yn dit keninkryk.… Lês fierder