Myn bewustwêzen kaam as in sêft streamke wer yn myn holle. It wie noch swart om my hinne, mar dat kaam om’t ik de eagen ticht hie. Troch in skreefke liet ik stilwei it kâlde ljocht op it netflues falle. Myn linkereach wie hielendal opsetten. De kop bonkte my as waard der allegeduerigen mei in stoarmram tsjin myn efterholle beukt. It ljocht wie mar kwealik te fernearen, mar ik seach in lyts hokje mei heech oan ’e wand in finster. Sa te fernimmen lei ik op in bêd, in wc yn in hoekje mei dêrnjonken in taffeltsje en in stoel. Ik hie genôch films sjoen om te witten wêr’t ik wie, dat ik die gjin muoite om de stielen doar te besykjen.… Lês fierder

Ik skrik fan de man dy’t my oansjocht yn it spegeljende winkelrút. It is net it antlit dat ferfoarme wurdt troch de reindrippen. It binne de eagen dy’t my in tel de siken benimme. It fjoer dat der ea suver útspatte, is alhiel dwêste.
Myn foarholle wurdt wiet ûnder de mûtse. As de winkelman my fuortstjoere wol, fernim ik pas dat ik mei de kop tsjin it rút oan hingje. Ik kochelje in ferûntskuldiging, sykje omdôch yn myn binnenbûse om sigaretten en toffelje de strjitte út dêr’t ik wer opgean yn de massa.
Striemin waar, mar der sil fan de keapsnein gebrûk makke wurde.… Lês fierder

Alle kearen sit dy smoarge Bokke wer op it dakje, sadat net ien by him kin. En mar lang úthelje mei dat healsmoarde heaze hege lûd. It giet men troch ieren en sinen. Wy kinne balte en raze wat wy wolle, mar syn snaffel hâlde docht er net. Hy hat dúdlik nocht oan ûnnocht.
Dat is it slimste noch net iens. It slimste is dat elkenien it der oer iens is dat ík der wat oan dwaan moat. Ik bin de linichste fan ús allegearre. Ik, Kekke, hear klatterje en springe te kinnen, dat ik kin ’m der wol ôfreagje. Of him goed yn ’e nekke bite as ik him fuortdaliks te pakken krije kin.… Lês fierder