Ferhalen

Geart Tigchelaar

De arrestaasje

Pleatst op
Reagearje
logo.ensafh

Myn bewustwêzen kaam as in sêft streamke wer yn myn holle. It wie noch swart om my hinne, mar dat kaam om’t ik de eagen ticht hie. Troch in skreefke liet ik stilwei it kâlde ljocht op it netflues falle. Myn linkereach wie hielendal opsetten. De kop bonkte my as waard der allegeduerigen mei in stoarmram tsjin myn efterholle beukt. It ljocht wie mar kwealik te fernearen, mar ik seach in lyts hokje mei heech oan ’e wand in finster. Sa te fernimmen lei ik op in bêd, in wc yn in hoekje mei dêrnjonken in taffeltsje en in stoel. Ik hie genôch films sjoen om te witten wêr’t ik wie, dat ik die gjin muoite om de stielen doar te besykjen.… Lês fierder

Forina van der Zee

Drie euro

Pleatst op
Reagearje
logo.ensafh

‘Hou die 20 sint maar.’

‘Dankewel mefrou. ’

‘En mâg ik dij ’n bakky koffy anbiede?’

‘Sorry?’

‘Wilst meskien ’n bakky koffy fan my hè. ’t Mâg ok wat âns weze, hoor.’

‘Ik bin an ’t werk.’

‘Oké, dan nimst gyn bier of wyn. Poeiermelk of thee is ok wat âns.’

‘Ik bedoel meer, dat ik hier niet weg kin.’

‘Wêrom niet, bist dochs aigen baas? Astou nou skoft houwe wilst, dan doest dat dochs gewoan? Ik bied dy ’n bakky koffy an! Wy hè ’t over hoogút ’n half uurtsy.’

‘Maar ik kin jou helendal niet.’

‘Dat is ’t nou krekt!… Lês fierder

Harmen Hospes

De man dy’t sjende blyn wie

Pleatst op
Reagearje
logo.ensafh

Problemen mei famkes hie Lolke al op de basisskoalle. Doe koe er him net foarstelle dat se poepten. Wiene it ingeltsjes of duvels? By gebrek oan in frou hie er twa katten yn ’e hûs nommen. It binne leave bisten, dêr net fan, mar se meitsje it iten net foar him klear. De keamer himmelje se ek net en op syn bêd wol er se net ha. Der is mar ien frou dêr’t er mei omgiet en dat is syn mem.

Plakjeboartsje wie syn favorite spultsje doe’t er in skoaljonge wie. Net mei jonges fan syn jierren mar mei syn mem.… Lês fierder

Harmen Hospes

Ferrie yn it kwadraat

Pleatst op
Reagearje
logo.ensafh

‘Moatst dit ris lêze,’ ropt Minne optein en smyt in steapeltsje A-fjouwers by Gerryt Buwalda op de itenstafel. Gerryt set syn kofjekopke del.
‘Hast al berjocht út Sweden?’ freget er.
‘Sweden? Hoe sa?’ Minne sjocht him freegjend oan.
‘No, oer de Nobelpriis foar literatuer fansels.’
‘Ha, ha, nee, soks moatte je opbouwe. Earst de Rely Jorritsmapriis, dan de Gysbert Japicxpriis. Dy Nobelpriis komt dêrnei wol.’
Wylst er trochgiet mei kofjedrinken begjint Gerryt it epistel fan Minne te lêzen. Underwilens jit Minne in kopke kofje foar himsels yn. It kopke is net al te skjin, sjocht er. Gerryt wennet allinnich en fergriemt net folle tiid mei ôfwaskjen.… Lês fierder

Geart Tigchelaar

Reinige sneintemiddei

Pleatst op
Reagearje
logo.ensafh

Ik skrik fan de man dy’t my oansjocht yn it spegeljende winkelrút. It is net it antlit dat ferfoarme wurdt troch de reindrippen. It binne de eagen dy’t my in tel de siken benimme. It fjoer dat der ea suver útspatte, is alhiel dwêste.
Myn foarholle wurdt wiet ûnder de mûtse. As de winkelman my fuortstjoere wol, fernim ik pas dat ik mei de kop tsjin it rút oan hingje. Ik kochelje in ferûntskuldiging, sykje omdôch yn myn binnenbûse om sigaretten en toffelje de strjitte út dêr’t ik wer opgean yn de massa.
Striemin waar, mar der sil fan de keapsnein gebrûk makke wurde.… Lês fierder

Geart Tigchelaar

De oerwinning

Pleatst op
Reagearje
logo.ensafh

Alle kearen sit dy smoarge Bokke wer op it dakje, sadat net ien by him kin. En mar lang úthelje mei dat healsmoarde heaze hege lûd. It giet men troch ieren en sinen. Wy kinne balte en raze wat wy wolle, mar syn snaffel hâlde docht er net. Hy hat dúdlik nocht oan ûnnocht.
Dat is it slimste noch net iens. It slimste is dat elkenien it der oer iens is dat ík der wat oan dwaan moat. Ik bin de linichste fan ús allegearre. Ik, Kekke, hear klatterje en springe te kinnen, dat ik kin ’m der wol ôfreagje. Of him goed yn ’e nekke bite as ik him fuortdaliks te pakken krije kin.… Lês fierder

Pyt Kramer

In âlde bekendenien

Pleatst op
2
logo.ensafh

Okkerjûns ried ik oer de Biskopsleane. Ik hie net tocht dat it ûnderhâld al safier tebekrûn wie, want it skokte as in púndyk en seach der helendal wat ferwurden út.
Ynienen stie der immen oan ’e kant, de hân omheech. Ik stoppe en die de doar iepen: “Is der wat?”
“Ik bin wat let,” sei er, “it soe moai wêze as ik in eintsje mei Jo ride koe.”
“Wêr moatte Jo hinne?” frege ik.
“No, it soe aardich wêze as ik jûn noch op ’t Skoat komme koe.”
“Dat kin altyd; stap mar yn.”
Dat die er. “Moaie lege ynstap,” sei er.… Lês fierder