ús keamer laket it ferline út
oeral karton, neat mear te plak
âld stof ûnder matrassen
ferskynt, sûnder warskôging
twirret in ballade fan ûnwissens
troch myn holle, de foto hâld
ús jit tegearre, byld fan gelok
is yn it neigean, dyn lippen sprekke
yn alle hoeken lizze hurde wurden… Lês fierder
it swurk hinget swier as fertriet oer it fjild
it ivige griis kringt hjir gûlend yn ’t grien
de blêdleaze beammen sy bidde yntins
mei útstrekte klauwen en smeke om kleur
druide wol ’k wêze, bedwelmje de wrâld
mar spreuken fan simmer dy noaskje my net
gjin magyske maitiid lit ’k los op dit lân
ik slach it mei sniejacht, beklaai it mei kjeld
o Noardlike Naasje, hear goed nei myn lûd
myn Fryslân befries wer, wurd Winterryk hjoed… Lês fierder
Dinges seach my ynkringend oan. Ik bin har namme even kwyt, dêrom neam ik har dinges. Ik liet de eagen gean oer dinges har boarsten. Dat die ik fan needs. Ik koe der nammentlik net oer as dinges my langer as twa tellen oanseach. Der bleau neat fan my oer. Dinges rûkte út har mûle, dat fûn ik in minpuntsje. De pluspunten moast ik ‘wol aardich’ fine. Ik koe net oars as beneam it sa. In hegere kwalifikaasje soe in mislediging wêze foar it ierdske wêzen dat dinges by einsluten ek wie.
DE FERPLICHTING MOAT DERÔF
Lyk as alle oaren moat ik de tiid deadzje.… Lês fierder
leech mei kompliminten
bring ik mysels yn feiligens
sjochsto wat hjir gebeurd is?
sels ik ferlit it sinkende skip
yn besykjen omwuolle
hûd wol ik dy leafkje
mar do leist my yn ’e lijte
oan legerwâl, rotsfêst fertrouwen
skansearre yn in nachtdize
de oanboazjende ôfreis ljochtet op… Lês fierder
III
Ik droomde van een kálmen, bláuwen nacht:
De matte maan lag laag in mistig glimmen –
Maar hóóg scheen van de schemerende kimmen
Der klare starren wolkenlooze wacht.
Toen, tusschen maan en starren, rees Zij zacht –
Mij zoeter dan de Muze! – en scheen een schimme,
Wijl ‘k om haar hoofd als diademen klimmen
En dalen zag der sterren gouden pracht.
O liefste mijne! éer ik een gróete vond –
Ave Maria! ruischte ’t door mijn ziele,
En heel mijn ziele ruischte u toe – éen zucht…
Totdat op eenmaal door de stille lucht
Al die millioenen gouden droppels vielen,
En ge als een heilige in die glorie stondt.… Lês fierder
Rika, ik sit hjir foar in skerm
dat myn gesicht blau makket
en ik freegje my ôf:
Asto hjoed no al kaam wiest,
hiest my dan om ’e tût slikke
krekt as doe mei dy toarnbeisjem?… Lês fierder
I.
Ik denk altoos aan u, als aan die droomen,
Waarin, een ganschen, langen zaalgen nacht,
Een nooit gezien gelaat ons tegenlacht,
Zóó onuitspreek’lijk lief, dat bij het doomen
Des bleeken uchtends, nog de tranen stroomen
Uit halfgelokene oogen, tot we ons zacht
En zwijgend heffen met de stille klacht,
Dat schoone droomen niet weerommekomen…
Want álles ligt in eeuw’gen slaap bevangen,
In de’ eeuw’gen nacht, waarop geen morgen daagt –
En héel dit leven is een wond’re, bange,
Ontzétbre dróom, dien eens de nacht weêr vaagt –
Maar in dien droom een droom, vol licht en zangen,
Mijn droom, zoo zoet begroet, zoo zacht beklaagd…
Willem Kloos
I.… Lês fierder