wat is der moaier
as yn de earmen fan in frou te lizzen
en neat te sizzen
opgeand yn it no
de leafste bisto
en ik bin in sjerpslikker… Lês fierder
leafste
1
Poëzij
De lytse wite roas & It skelet fan de takomst.
Hugh MacDiarmid
De lytse wite roas / It skelet fan de takomst
(oersetting: Enno Salverda)
De lytse wite roas
(foar John Gawsworth)
De roas fan hiel de wrâld is net foar my.
Ik wol as myn diel
Inkeld de lytse wite roas fan Skotlân
Dy’t skerp rûkt en swiet – en it herte brekt.
*
It skelet fan de takomst
(by Lenin syn tombe)
Read granyt en swart dioryt, mei it blau
Fan labradoriten kristallen gluorjend as edelstiennen
Yn it ljocht spegele troch de snie; en efter har
It ivich wjerljocht fan Lenin syn bonken.
*
Hugh MacDiarmid (1892-1978) wie de wichtichste foaroanman fan it modernisme yn Skotlân.… Lês fierder
sûnder mis gjin merke
lit my gekke fratsen fan dyn flanken draaie
ballonhûnen foarmje of as botswana’s brûke
fonken út it plafond fan dyn tinken sûnder
mis gjin merke en sûnder fleis gjin fêsten
lit my bibelrigels sûkerswiet spinne as in toefke
op dyn pokrovtoer dyn katedrale lichem bewenje
as klaterrussyske sinten en dan dyn madonna-langnek
fan jewelste útinoar skowe as in attraksje boppe it alter
lit my wachtsje yn lange gebeden op in foarsichtich
stjitten út dyn heupen de stilte foar it amen azemje
*
Ein septimber komt Sytse Jansma syn twadde, en twatalige, bondel út: as nomaden yn tinten teplak / als nomaden in tenten terecht, dy’t útjûn wurdt troch Hotsum (yn gearwurking mei De Contrabas).… Lês fierder
simmerhjerst
de sinne tuollet al wat earder
(te witten: ienentweintich oere achttjin)
al wer murken koartet ús de tiid
it ljocht skeanet, tekenet djipper
eigen merkeldagen mjitte no de rispstûn’
each-ier yn ’e spegel, burdhier op ’t perslein
wanhope delgong siket wjerwurd
ferjierjen docht klokwizers har fuotstap
protters gûnzje har kloftsjende wjukjes
yn eskader natoerlyryk (kin ’t net helpe)
jûnsfleane yn frije foarm
oft dit dan healweis is op it paad, my
yn gleane middei net ferfytst?
krûdich rûkst it, en fruit, en fallen blêden
(genietsje de skyn fan folle tastân
drinzgje it skoft yn lije wyn
ynheljen is dij hoart genôch.… Lês fierder
Goenacht, Rink
Ast op lette jûn by glês en kears
lêst oer in jonge dy’t
oan it petgat yn in skûlhut
fêstsitten hie
efter de reade kibboets
(in âlde Joad foar syn eagen
troch in straaljager deadlik rekke)
yn in spelonk
wacht hâlde moast
hy, in skytlak as elk fan ús
fan in jeep mei fiif Syryske soldaten
fjouwer doch foaroer falle lit
opblaast
delknalt
genedeskot jout
dan is it
op ’e keamer dêrnei
goed neven killen
.
André Looijenga wurket en wennet dizze moanne yn de troch Rink van der Velde neilitten Skriuwersarke op de Feenhoop. Van der Velde syn ûngemaklike, eksistinsjalistyske iere wurk hâldt him yn it bysûnder yn de besnijing.… Lês fierder
Hân boppe hollen
It wurk hie syn hannen grut makke
en it libben feromme jier nei jier syn geast
Hy seach en wist in soad, liet dat ek blike
mar hâlde lykwols mannichien
de hân boppe de holle
Efter syn ferware antlit
en djip yn syn skerpe eagen
tilde it op fan de geheimen
No is er dea
en gûlt dy, en fersuchtet dy… Lês fierder
tusken de ljochten
op wolwarren ien stip ljocht ferdwynpunt
as tajefte ûnderoan de stjerrehimel
yn soele djipnacht digerje ik it petgat oer
en hein in skruten plûns efter de reiden
fan guozzen nachtliet mei refrein
en fisk – ja en grif in fisk
ek wer it lange lûd, omfierrens, neier
fan net-dêr fuort, boazet it oan
in auto wurdt wer wei, nei in net-hjir
wat krûpt en gûnst en my net byt
wat earne yn it wetter roert
my is it leaf, mar it moaiste jit
sa nachts in swierder droan fan earne wei
en earne hinne brimmend asfalt, rubber en metaal
in iere molkûntfangst, in feeferfier
longerich ree ta echte wurken
in frachtwein sjongt by it betiidste ljocht
en rôlet grânzgjend út earsein
André Looijenga hâldt him op it stuit ta op de Skriuwersarke op De Feanhoop, dêr’t er him noch wat mear as oars taleit op de Fryske literatuer.… Lês fierder