in klap jaan oan ien dy’t jins guod fernield hat gjin beswier
hy giet net foar deftich foar de folle mep heech it krop
it hûne-each de kop yn it sân mislikmeitsjend dier
túch fan ’e richel bout er syn ministerbaantsje op… Lês fierder
It natuergedicht
De moanne
is Hamlet
dy’t op in motorfyts
in tsjustere dyk
del komt.
Hy hat
in swartlearen
jek oan
en skuon.
Ik hoech
nearne
hinne.
Ik wol
de hiele nacht
ride.
(oersetting: Piter Boersma)
The Nature Poem
The moon
is Hamlet
on a motorcycle
coming down
a dark road.
He is wearing
a black leather
jacket and
boots.
I have
nowhere
to go.
I will ride
all night.… Lês fierder
It wie in sombere dei
yn Boalsert,
griis en wiet en kâld,
wylst it stedsje
ornaris al
sa treasteleas is
yn de hjerst.
Lokkich
seach ik Beitske,
we fytsten elkoar foarby
op de Blaupoartsbrêge
en groeten elkoar.
Se striele
doe’t se my seach,
stiek de hân op
en rôp
myn namme,
as wie ik
har leafste.
Dat makke myn dei
wer goed. … Lês fierder
in frou makket har drok oer neat
it is in hiele keunst om jin
drok te meitsjen oer neat
de dei hat ommers altyd de blaai út ’e bek
in man tinkt:
as ik plan-út gnize wol moat
ik de bliere stofkes aktivearje
in ein fytse foar de moraal
grut nijs
dy man wol himsels mei de kombinaasjetange yn ’e earm knipe
dy frou wol harsels mei de wetterpomptange yn it wang knipe
wêrom
wolle dy man en frou de wrâld
begripe dêr’t de heksebile gûlt? … Lês fierder
It hynder dat in lekke bân krige
It wie ris op in delte
dat in knappe jonge prins
op in moarnsread hynder
mei de namme Hearestêd
fan de goudblauwe bergen kaam
Ik hâld fan dy
Do bist myn azemjend kastiel
Leaf sa leaf
Wy sille ivich libje
Yn de delte
wie in moaie faam
dêr’t de prins
fuort sljocht op waard
as in Nij Meksiko makke fan
appeltonger en lange
bêden fan glês.
Ik hâld fan dy
Do bist myn azemjend kastiel
Leaf sa leaf
Wy sille ivich libje
De prins betsjoende
de faam
en se rieden
op it moarnsreade hynder
mei de namme Hearestêd
rjochting de goudblauwe bergen.… Lês fierder
Ik gong nei Machelen om it grêf te sjen
It grêf fan Gerard Reve
No wie dat net de wiere reden
(Mar it begjin is foar yntertekstuelen)
Yn ’e trein Antwerpen-Gent
Sittend op in bonkehurde bank
Tocht ik oan myn Flaamske Frienten
En in skomjend Bolleke
Bûten rûn Dulle Griet
Mei restanten fan Schalulleke
Yn stiltme lies ik in
Opljochtsjend skerm
‘Wij komen aan in Sint-Niklaas‘
België altyd oars as oars
By ús komt Sinteklaas earne oan
Ik krige nocht yn Maes
En dan fuort in liter
En dêr einlings… gau derút
Stasjon Gent St-Pieter
Middeis ha ik dan dochs it grêf sjoen
It grêf fan Gerard Reve
It lei der as in swarte monolyt
Iensum yn it snústerich waar
Ik hearde :
‘Weidzje myn lamkes’
‘Hoedzje myn skiepkes‘
Ik seach omheech
Stoep op it grêf
It klonk leech
Uteinliks kaam ik dochs
Noch oan myn gerak
Nei Westmalle, Corsendonk
Verboden Vrucht en in
Pauwel Kwak
En it ein fan dit relaas
Ik doch dit jier wer ris oan
Sint-Niklaas.… Lês fierder