Se stapten de barak út. Hea, dit wie Fryslân yn ’e simmer. Griene greiden leinen om it fleanfjild hinne, ljippen draaiden har rûntsjes yn ’e lucht, krûdige reek fan hynsteblommen, piipkrûd en spoekeblommen kidele de noastergatten fan stêdsminsken dy’t útlaatgassen, parfum en deo hiem wie. Yn it suden wie de stêdeboukundige grutskens fan Ljouwert te sjen, yn ’e foarm fan it gebou dat hiel Fryslân mei syn symboalyske slachskaad oerhearske, symboal fan in ûnoerwinlike driuw om de hichte yn: de Aldhei, yn ’e analfabetyske mûle fan it legere folk ek wol de Oldenhove neamd. Yn oare wei leine de doarpen Marssum, Bitgum en Stiens, mar dy waarden troch struken en rigen ile pompelieren oan it genietsjend each ûnttein.… Lês fierder

Nei it healoere mindere it fleantúch faasje. Sa gau al te plak, tocht Desiderius en hy stie fersteld fan ‘e foarútgong dy’t de minske yn it algemien en it Ministearje fan Definsje yn it bysûnder boekt hie op it mêd fan transport. Wêr soene se delkomme? Darfur, Irak, Colombia? Hy digere ta it rút út.… Lês fierder

– Nee, wy fjochtsje foar de oalje-yndústry en de wapenhannel. Mar dêr hiene wy it net oer. It gie oer de Taliban. Kinst gauris yn ’e krante lêze, sa’t ik sei, dat der wer ris safolle fan dy Taliban opromme binne. It is ús spesjale NAVO-bataljon dat soksoarte akkefytsjes opknapt. It soe net bêst wêze as ús gewoane soldaten de striid oangean moasten. Se ha ynstruksjes om it gefjocht oeral en altyd te mijen of har byneed suver ferdigenjend op te stellen. Se prate in protte mei de lokale befolking. Wylst smookt it spesjale NAVO-bataljon CK de nêsten fan dy heitelânstriders, dy revolúsjonêren út.… Lês fierder